ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน พี่น้องตระกูลสวี่ทั้งสามคนก็กลับมาถึงบ้าน
คนที่เดินนำหน้าคือพี่ใหญ่สวี่เจี้ยนกั๋ว บนไหล่ยังแบกจอบ ขากางเกงเปื้อนโคลน เดินก้าวเท้าหนักเบาสลับกันไป
ตามหลังมาคือพี่รองสวี่เจี้ยนเย่ เสื้อด้านหน้าปลดกระดุมออกสองสามเม็ด เดินอย่างมีลมมีแรง
คนสุดท้องอย่างสวี่ตงตงวิ่งตามหลังพี่ชายทั้งสองคนมาตลอดทาง
ยังไม่ทันจะเข้าประตูบ้าน จมูกของสวี่เจี้ยนเย่ก็ขยับอย่างกะทันหัน
เขาทำตากลมโต: "พี่ใหญ่ กลิ่นได้หรือเปล่า"
สวี่เจี้ยนกั๋วก็ได้กลิ่นเหมือนกัน เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าแสนซื่อเต็มไปด้วยความฉงน: "กลิ่นเนื้อ...เป็นเบคอน?"
"ไม่ใช่แค่เบคอน!" สวี่เจี้ยนเย่สูดดมอย่างหนักอีกครั้ง "มีกลิ่นหอมของไก่ด้วย"
พอพูดจบ ตงตงที่ซังกะตายอยู่ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้น ตาเป็นประกายแวววาว กลืนน้ำลายเบาๆ: "เนื้อ...ตงตงอยากกินเนื้อ..."
เขานานมากแล้ว นานมากๆ ที่ไม่ได้กินเนื้อ
โจวจินฮวาเห็นลูกชายทั้งสามกลับมา ก็ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ริมฝีปากก่อนที่พวกเขาจะพูดอะไร: "ชู่ว เงียบๆ หน่อย!"
นางกวักมือเรียกให้พวกเขาเข้ามาที่ห้องครัว
สวี่เจี้ยนเย่พอมาถึงห้องครัว ก็เห็นเนื้อบนเตาทันที!
ให้ตายเถอะ! ในจานมีเบคอนอย่างน้อยสิบกว่าชิ้น แต่ละชิ้นหนาครึ่งนิ้ว มีทั้งมันและติดมัน ส่องประกายเย้ายวนใจ
ปกติแล้ว นี่คือสวัสดิการที่มีแค่ช่วงตรุษจีนเท่านั้น!
สวี่ต้าชวนกำลังก่อไฟอยู่หน้าเตา หม้อน้ำซุปไก่เดือดปุดๆ กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งครัว
สวี่เจี้ยนเย่หิวอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหิวหนักเข้าไปอีก หิวจนท้องแทบติดหลัง!