สวี่จาวจาวก็มองเห็นโจวจินฮวาเช่นกัน
โจวจินฮวาสวมเสื้อผ้าที่มีรอยปะ เดิมทีใบหน้าก็มีรอยหยาบกร้านจากลมและแดด มุมตามีริ้วรอยลึก ดวงตาคู่นั้นอิ่มเอิบไปด้วยน้ำตามองไปที่สวี่จาวจาว
ด้านหลังของโจวจินฮวายืนชายผิวคล้ำคนหนึ่ง ริมฝีปากเม้มแน่น ดูเคร่งขรึมมาก
ชายคนนี้มองสวี่จาวจาวด้วยสายตาที่อ่อนโยน
พวกเขาคือพ่อแม่แท้ๆ ของสวี่จาวจาว
ระหว่างทางสวี่จาวจาวคิดไว้ว่าจะพูดหลายอย่าง แต่พอมาถึงตรงหน้า เห็นพวกเขาแล้ว กลับพบว่าตัวเองรู้สึกคอตีบ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เธอควรจะพูดอะไรดีล่ะ?
พูดว่า: ฉันกลับมาแล้วเหรอ? แต่ที่นี่ไม่ถือว่าเป็นบ้านของเธอ พวกเขาก็ไม่คุ้นเคยกับเธอ
สวี่จาวจาวเคยเห็นพวกเขาแค่ในฝัน จนถึงวันนี้ ยังไม่เคยพูดสักคำกับพวกเขาเลย
สวี่จาวจาวได้แต่ยืนนิ่งอยู่
โจวจินฮวาเดินเข้ามาทีละก้าว น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอเดินมาถึงหน้าสวี่จาวจาว แล้วโอบกอดเธอไว้ตรงๆ
“จาวจาว” เสียงของโจวจินฮวาสั่นเครือ
สวี่จาวจาวทั้งตัวถูกล้อมรอบด้วยอ้อมกอดอันอบอุ่น ช่างสบายเหลือเกิน
เธอรู้ได้อย่างไรว่าฉันชื่อจาวจาว?
คงจะเป็นคนในตระกูลสวีบอกเธอ
“จาวจาว....ลูกกลับมาแล้ว”
ทันใดนั้นสวี่จาวจาวก็รู้สึกถึงความชื้นบนบ่า เธอร้องไห้หรือเปล่านะ?
สวี่จาวจาวรู้สึกอึดอัดใจแปลกๆ ไม่อยากให้เธอร้องไห้ จึงยื่นมือไปตบหลังเธอเบาๆ