ก่อนที่คนในบ้านจะกลับมา สวี่จาวจาวก็ทำอาหารมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้ไม่ได้ทำกับข้าวหลายอย่าง แค่นวดก๋วยเตี๋ยวนวดมือ แล้วทำเนื้อหมูเป็นน้ำราด กลิ่นหอมน่ากินเป็นพิเศษ
พระอาทิตย์กำลังจะตก ทุกคนต่างพากันเดินกลับบ้าน
ทวนเสี่ยวจู๋เดินผ่านประตูลานบ้านสวี่ต้าชวน ก็ได้กลิ่นหอมฉุยของแป้งกับน้ำราดเนื้อ กลิ่นนั้นช่างเย้ายวนเสียจนท้องไส้ปั่นป่วน
ทวนเสี่ยวจู๋ชะงักฝีเท้า อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจลึก ๆ สองครั้ง แล้วท้องก็ร้องโครกครากขึ้นมา
เธอด่าทออย่างปากเสียว่า “ถุย! ทำมาอวดรวยอะไร! กินแต่แป้งขาวกับเนื้อหมูทุกวัน คนไม่รู้คงนึกว่าขุดเจอทองคำเสียอีก! ก็แค่โชคดีที่ไปรีดไถเงินจากตระกูลหวังมาได้ก้อนหนึ่งไม่ใช่หรือไง? จะอวดให้ใครดูกัน!”
คำพูดนี้ครึ่งหนึ่งด่าคนในลานบ้าน อีกครึ่งหนึ่งยิ่งด่าผู้ชายที่ยืนหดคออยู่ข้าง ๆ
สวี่เอ่อร์ชวนหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ก้มหน้าต่ำลงไปอีก
นับแต่เรื่องที่โรงพยาบาลครั้งก่อน เขาก็ไม่มีหน้าไปบ้านพี่ชายใหญ่อีกเลยจริง ๆ
เขากระตุกแขนทวนเสี่ยวจู๋แรง ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการวิงวอน “ไป...ไปกันเถอะ กลับบ้าน กลับบ้านกัน...”
“กลับบ้านไปกินน้ำแกงจืดชืดกับโจ๊กผักของเจ้าน่ะหรือ?” ทวนเสี่ยวจู๋ยิ่งโมโห แต่สุดท้ายก็ยังถูกผู้ชายครึ่งลากครึ่งดึงพาไป เสียงด่าของเธอเพียงลอยตามหลังมาเป็นระยะ ๆ อย่างไม่ยอมแพ้ตลอดทาง
พวกเขาเพิ่งเดินออกไป โจวจินฮวากับสวี่ต้าชวนและสวี่เจี้ยนเย่ก็กลับจากทำงานพอดี
โจวจินฮวาหูไว ได้ยินคำพูดของทวนเสี่ยวจู๋ จึงถ่มน้ำลายใส่แผ่นหลังที่ลับหายไปตรงปากตรอกอย่างแรง