กินข้าวกันเสร็จหนึ่งมื้อ คนบ้านสวี่ก็กลับมามีเรี่ยวแรงกันทั่วหน้า
สวี่จาวจาวเก็บตะกร้าเปล่าเรียบร้อยแล้ว เตรียมกลับบ้าน
ทันทีที่เธอลุกขึ้น สายตาของเสิ่นจี้ก็เหมือนถูกกาวติดไว้กับตัวเธอ เขามองเธอตาละห้อย แววตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
สวี่จาวจาวถูกเขามองจนใจอ่อน จึงเอ่ยว่า “เชื่อฟังนะ วันนี้ตั้งใจทำงานให้ดี พรุ่งนี้ถ้าเลิกงานเร็ว ฉันจะพาคุณขึ้นเขา ไปย่างปลาให้กิน ดีไหม?”
ดวงตาของเสิ่นจี้สว่างวาบขึ้นทันที เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย “ดี ฉันจะตั้งใจทำงาน”
ปลอบเฉินจี้เรียบร้อยแล้ว สวี่จาวจาวก็หิ้วตะกร้าเดินกลับ
จู่ ๆ เสียงร้องไห้โฮก็ดังมาจากทุ่งนา
“เสี่ยวเฉา! เสี่ยวเฉาของแม่! อย่าทำให้แม่ตกใจสิลูก!”
สวี่จาวจาวชะงักฝีเท้า หันไปมองตามเสียง
เห็นบนคันนาด้านนั้นมีคนกลุ่มเล็ก ๆ มุงกันอยู่ ตรงกลางคือป้าคนหนึ่งในหมู่บ้าน กอดเสี่ยวเฉาไว้แน่น ร้องไห้จนแทบขาดใจ
เสี่ยวเฉาอยู่ในอ้อมกอดของเธอ ร่างเล็ก ๆ กระตุกไม่หยุด ใบหน้าเขียวคล้ำอมม่วงอย่างน่ากลัว อ้าปากหายใจหอบถี่ ราวกับสูดอากาศเข้าไปไม่ได้ มือเท้ายังกระตุกเกร็ง
ยายของเสี่ยวเฉา ยายลี่ ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าดูไม่สู้ดี แต่ที่มากกว่าคือความรำคาญ
เธอเบ้ปาก พูดเสียงแหลมว่า “ร้องไห้โวยวายอะไรกัน ฉันก็แค่พูดกับเธอสองคำ ใครจะไปรู้ว่าเธอจะทนคำพูดไม่ได้ขนาดนี้! ไม่แน่ว่าตอนคลอดเธออาจมีโรคอะไรติดตัวมา ตอนนี้เพิ่งกำเริบ แล้วกลับมาโทษฉันเสียได้!”