“พี่สะใภ้จินฮวา มาพอดีเลย!” ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาทันที “ทุกคนแค่อยากถามว่า ลูกสาวบ้านคุณรักษาคนเป็นจริงหรือเปล่า? ขาของเจี้ยนกั๋วหายดีเพราะเธอรักษาจริงไหม?”
โจวจินฮวาเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ใช่! แล้วทำไมล่ะ? ฝีมือการรักษาของลูกสาวฉันน่ะ เธอมีพรสวรรค์ แถมยังขยันศึกษาอีกต่างหาก! ขาของเจี้ยนกั๋วบ้านฉันก็เป็นเธอที่ลงมือรักษาจนหายเองกับมือ!”
เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากโจวจินฮวาโดยตรง ฝูงชนก็ฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง
ยุคนี้ บ้านไหนบ้างจะไม่เคยมีอาการปวดหัวตัวร้อน หรือมีบาดแผลเก่าที่เรื้อรัง? ไปหาหมอที่ตำบลก็ทั้งแพงทั้งไกล ถ้าในหมู่บ้านมีคนรักษาโรคได้จริง ก็คงสะดวกไม่น้อย
ที่สำคัญ ทุกคนก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เรื่องเงินทองยังพอพูดคุยกันได้ง่ายหน่อย
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย! จาวจาว ช่วยดูอาการให้ป้าด้วยนะ”
“พวกเราก็เป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน จาวจาวว่างเมื่อไรก็ช่วยดูอาการให้พวกเราบ้างนะ...”
“ใช่ ๆ ช่วยเหลือกันและกันนั่นแหละ...”
โจวจินฮวาฟังคำพูดเหล่านั้นแล้ว มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
เมื่อครู่เธอตั้งใจพูดเช่นนั้นอยู่แล้ว ประเด็นสำคัญอยู่ที่คำพูดต่อจากนี้ต่างหาก
“ทุกคนฟังฉันให้ดี! ลูกสาวฉันรักษาโรคเป็น นั่นคือความสามารถของเธอ! แต่ความสามารถนี้ไม่ได้หล่นลงมาจากฟ้า เธอต้องทุ่มเททั้งความคิดและแรงกาย ไม่ใช่ใครก็รักษาคนได้ทั้งนั้น”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครอยากให้ลูกสาวฉันรักษาก็ได้! แต่ต้องจ่ายค่าตรวจ อย่างน้อยก็เริ่มต้นที่ห้าสิบเฟิน ถ้าต้องใช้สมุนไพรหรือยาอื่น ๆ ก็จ่ายตามราคาจริง อย่าคิดจะหลอกกัน แล้วก็อย่าคิดจะติดค้างเงินเด็ดขาด”