ในลานบ้าน เสิ่นจี้ยกขวานขึ้นสูงในทิศทางของเธอ เขาเปลือยกาย ท่าทางแกว่งแขนกระชับและทรงพลัง เหงื่อไหลลงตามเส้นกล้ามเนื้อ จมหายไปที่เอว
ทันทีที่ขวานฟันลง กล้ามเนื้อแขนและแผ่นหลังก็กระชับและยืดออก เต็มเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาที่ดิบและมุ่งมั่น
สวี่จาวจาวมองจนเผลอเผลอ ความง่วงหายวับไปไกล ลิ้นเลียปากลงอย่างไม่รู้ตัว
ขณะที่เธอเพลินใจอยู่นั้น มือใหญ่มือหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง ปิดตาเธอมิดชิด
“น้องสาว ห้ามมอง!” สวี่เจี้ยนเย่ตะโกนใส่ลานบ้าน “เสิ่นจี้ ไปใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!”
สวี่เจี้ยนเย่แทบอยากจะทุบอกเท้าเท้า ผิดพลาดจริง ๆ! เขาแค่อยากให้เสิ่นจี้ทำงานหนักขึ้น นี่มันฟืนตรงไหน นี่ชัดว่าเป็นการใช้กลอุบายหนุ่มหล่อกับน้องสาวเขาชัด ๆ!
ต่อหน้ามืดมิด สวี่จาวจาวถึงได้สติ ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาทันที เธอรีบดึงมือพี่ชายรองลง กัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วยิ้มน้อย
เสิ่นจี้ไม่ฟังสวี่เจี้ยนเย่ เขารีบเดินมาหยุดใต้หน้าต่างห้องสวี่จาวจาว เงยหน้าขึ้น ปลายเส้นผมยังค้างเหงื่อเม็ดเล็ก รอยยิ้มสดใส
“จาวจาว ตื่นแล้วเหรอ! ดูสิ ฟืนนี้ทั้งหมดฉันฟันเอง!”
หัวใจของสวี่จาวจาวเต้นตึกตักสองครั้ง สายตากวาดผ่านกล้ามหน้าท้องของเขา แล้วชมอย่างจริงใจ “อืม! เห็นแล้ว ฟันได้ดีมาก ทั้งเป็นระเบียบทั้งไว “ หนุ่มเก่งจริง ๆ เลย”
รอยยิ้มของเสิ่นจี้งดงาม พึงพอใจราวกับได้ครอบครองทั้งโลก
สวี่เจี้ยนเย่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าเคร่งเครียด เสียใจจนในไส้ดำ
“สวี่เจี้ยนเย่! จะยืนตั้งไข่เป็นเทพเจ้าประตูอีกนานไหม?” เสียงดังสะท้านโกรธเกรี้ยวของโจวจินฮวาดังมาจากห้องครัว “รีบมากินข้าว กินเสร็จก็ลงแดน! วัน ๆ เอาแต่เสียเวลาเปล่า!”