พอกลับถึงบ้าน สวี่จาวจาววางตะกร้าลง แล้วเรียกเสิ่นจี้มาหา
“เสิ่นจี้ ดื่มน้ำหน่อย”
เสิ่นจี้รับชามมา เงยหน้าดื่มอึก ๆ รวดเดียวจนหมดเกลี้ยง จากนั้นก็ยื่นชามเปล่าคืนมา เขายังอยากดื่มอีก
สวี่จาวจาวรินให้อีกชาม เขาก็ดื่มรวดเดียวหมดอีกเช่นกัน
ดื่มติดต่อกันสามสี่ชาม เขาถึงส่ายหน้าบอกว่าไม่ดื่มแล้ว เพราะดื่มจนอิ่มแล้ว
“เมื่อเช้าคุณไม่ได้ดื่มน้ำเลยหรือ” สวี่จาวจาวถาม
เสิ่นจี้พยักหน้า
เขาพูดอย่างน้อยใจเล็กน้อยว่า “ผมไม่มีกระติกน้ำ”
เขาเองก็ไม่อยากดื่มน้ำของสวี่เจี้ยนเย่
เสิ่นจี้ทำงานใช้แรง อยู่กลางแดดจัดจนเหงื่อออกมาก แถมไม่มีกระติกน้ำ คงกระหายน้ำแย่แล้ว
สวี่จาวจาวใจอ่อนยวบ “พรุ่งนี้ฉันหากระติกน้ำให้คุณใบหนึ่ง ใส่ชาเย็นให้เต็มแล้วพกไปด้วย ต่อไปต้องพกติดตัวไว้นะ”
เสิ่นจี้พยักหน้าทันที ใบหน้าเผยความพึงพอใจที่แทบไม่ต่างจากเด็กคนหนึ่ง
“มา นั่งพักก่อน กินเมล็ดแตงกวาสักหน่อย” สวี่จาวจาวยื่นเมล็ดแตงกวาที่ซื้อคราวก่อนให้เขา ส่วนตัวเองพับแขนเสื้อขึ้น มองแปลงผักเล็ก ๆ ทางตะวันออกของลานบ้านที่ยังไม่ได้พรวนดิน
เดิมทีตั้งใจจะจัดการแปลงนี้ตั้งแต่เดือนก่อน เพื่อปลูกผักสักหน่อย แต่เพราะพี่ใหญ่บาดเจ็บ ตระกูลหวังก่อเรื่อง แล้วตัวเธอเองก็เข้าโรงพยาบาล เรื่องต่าง ๆ จึงประดังเข้ามาจนต้องเลื่อนออกไป
คิดจะทำก็ลงมือทำเลย
สวี่จาวจาวหยิบจอบที่พิงอยู่ตรงมุมกำแพงขึ้นมา เริ่มพรวนดิน ดินถูกแดดเผาจนจับตัวแข็ง ขุดแล้วออกแรงไม่น้อย