ข่าวที่กู้ชูเฟินย้ายออกจากบ้านหลิว ราวกับมีปีก บินไปทั่วหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ภายในคืนเดียว
ที่หมู่บ้านเหอพัน ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้มาก่อนในชีวิต
ผู้หญิงออกจากบ้านสามี จะกลับบ้านเกิดก็กลับไม่ได้ เธอจะไปไหนได้อีกล่ะ? คนที่ไม่รู้เหตุปัจจัยเบื้องหลังต่างเล่าเรื่องนี้กันออกมานับสิบเวอร์ชัน
มีคนว่าว่าหยานิวไม่มีความสามารถ
มีคนว่าว่ากู้ชูเฟินใจร้ายเกินไป
ก็มีคนว่า เรื่องนี้ความผิดทั้งหมดอยู่ที่สวี่จาวจาว! ถ้าไม่ใช่เธอช่างปาก ยืนยันว่าปัญหาอยู่ที่ผู้ชาย ผู้ชายก็เหมือนกัน เกิดลูกไม่ได้เหมือนกัน กู้ชูเฟินจะเกิดความสงสัยได้อย่างไร? จะบังคับให้หยานิวไปโรงพยาบาลได้อย่างไร? จะบานปลายมาถึงการหย่าได้อย่างไร?
ในปากของคนเหล่านั้น สวี่จาวจาวกลายเป็นต้นเหตุที่ทำลายสามัคคีครอบครัวของผู้อื่น
“พูดดูซิ จาวจาวเนี่ย ใจดีก็จริง แต่เรื่องที่ทำนี่มัน...ไม่เหมาะไม่ควรนะ!”
หลังอาหารเย็น ใต้ต้นโสนญี่ปุ่นไม้เก่าที่ปากหมู่บ้าน แม่บ้านอายุมากกว่าสามสี่คนที่มานั่งเย็นสบายก็เริ่มเอ่ยปากเรื่องนี้กันอีกครั้ง
คนที่พูดคือหม้ายเจ้า นางเหวี่ยงพัดไปมาพลางทำปากเอียงส่ายหัวเอ๊ะอึ้ง
“คำโบราณว่าไว้ดี ทุบวัดสิบวัดยังได้ อย่าทำลายคู่สักรั้ง
ไม่ว่าหยานิวกับชูเฟินจะทะเลาะกันยังไงมาก่อน นั่นก็ยังเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์อยู่
พอจาวจาวยัยนี่แทรกเข้ามาปุ๊บ โอ๊ย บ้านก็แตกสลาย! ผู้หญิงโสดคนหนึ่ง ยุ่งกับเรื่องของคนอื่นแบบนี้ทำไม? ฉันว่ามันอิ่มท้องว่างงานชัด ๆ”
มีคนข้าง ๆ เสริมว่า “ใช่! ฉันเห็นแม่ของหยานิวสองสามวันนี้ตาบวมเพราะร้องไห้ น่าสงสารจริง ๆ ชูเฟินก็เหมือนกัน ผู้ชายมีตำหนินิดหน่อยอดทนกันไม่ได้เลยหรือไง? ต้องหย่าเลยหรือไง? ไม่ใช่เพราะคนอื่นปั่นหัวแล้วยังไง?”
มีเพียงคนส่วนน้อยที่รู้สึกว่าสิ่งที่สวี่จาวจาวพูดมีเหตุผล และสิ่งที่กู้ชูเฟินทำเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
ถูกกดขี่กดเขาอยู่ตลอดมา การใช้ชีวิตแบบนั้นทรมานแค่ไหนกัน