นางหลิวราวกับถูกสายฟ้าผ่า แข็งค้างอยู่กับที่ ใบหน้าที่เจ้าปากเจ้าชายนั้นบิดเบี้ยวขึ้นทันที
“ไม่ นี่มันเป็นไปไม่ได้”
“ต้องเป็นที่โรงพยาบาลนั่นแหละ หมอมันฝีมือไม่พอ หมอโกงทั้งนั้น ตั้งใจหลอกเอาเงินเธอด้วยซ้ำ”
“ลูกใหญ่โตขนาดนั้น แข็งแรงเหมือนวัวชน จะไปเป็น… เป็นหมันได้ยังไง ถ้าลูกยังให้ลูกใครไม่ได้ ในโลกนี้จะมีผู้ชายคนไหนให้ลูกได้อีกล่ะ!”
นางหลิวไม่เชื่อ
ต้องเป็นกลอุบายเลว ๆ ที่กู้ชูเฟินแต่งขึ้นมาแน่
ใบหน้าของหยานิวซีดขาวไปหมด เหลือเพียงความสิ้นหวังหม่นหมอง
เขายกมือขึ้นเช็ดหน้าแรง ๆ แล้วพูดต่อ “แม่ หมอถามผมว่าเคยเป็นไข้สูงจัดตอนเด็ก ๆ หรือเปล่า ไข้กี่วันที่ผ่านไปแทบไม่รอด…”
นางหลิวหวนคิดได้โดยไม่รู้ตัว “ใช่… ใช่แล้ว ตอนลูกอายุ 3 ปีนั่นเอง ไข้แผดเผาจนดิ้นตัวสั่น แทบไม่รอด…”
หยานิวหัวเราะ แต่รอยยิ้มนั้นน่าเศร้ายิ่งกว่าน้ำตา “หมอบอกว่าน่าจะเป็นบาดแผลจากครั้งนั้น ชีวิตผมคงมีลูกได้ยากแล้ว”
เสียงดังเหมือนฟ้าผ่า นางหลิวรู้สึกม่านหน้า เมฆสุดตัวส่าย แรงทั้งหมดถูกดูดจมหายไปในพริบตา ขาอ่อนปวกเปียกจนล้มลงนั่งแน่นกับพื้น
ตอนนี้เธออ้าปากค้าง แต่ไม่อาจส่งเสียงใดออกมาเป็นท่อนเป็นช่วงได้
หลานชาย… หลานที่เธอรอคอยมาถึงเจ็ดปี!
หมดสิ้นแล้ว!
ขอสวรรค์เอามาล้อเล่นกับนางเช่นนี้ได้ยังไง
“ชะรอยชีวิตเราเอ๊ย ฉันไปทำบาปกรรมอะไรไว้…” นางหลิวรู้สึกเหมือนวิญญาณจะสลาย
ถ้าไม่มีหลาน ชีวิตอย่างนี้จะหวังอะไรอีก?