เสิ่นจี้ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงตรงหน้าสวี่จาวจาว ร่างสูงใหญ่ของเขาทอดเงาคลุมเธอไว้ ราวกับภูเขาสูงตระหง่าน
ดวงตาของเขาชุ่มฉ่ำ มีแววน้อยใจอยู่บ้าง แต่ความยินดีกลับมีมากกว่า “จาวจาว เธอมาแล้ว”
เขารู้อยู่แล้วว่าภรรยาต้องมาแน่ ดีที่เขารอเธออยู่ตลอด
สวี่จาวจาวมองดวงตากลมโตของชายหนุ่มที่เหมือนลูกสุนัข แล้วถามสิ่งที่สงสัยอยู่ในใจ “นายนั่งรอฉันอยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอ”
เสิ่นจี้พยักหน้า “ใช่ ฉันรออยู่ตลอดเลย”
“เรื่องที่สัญญากับภรรยาไว้ ฉันจะทำให้ได้”
“ขอโทษ เรื่องที่สัญญากับจาวจาวไว้ ฉันจะทำให้ได้”
เขาจำได้ว่าภรรยาไม่ชอบให้เขาเรียกแบบนั้น ต้องเรียกว่าจาวจาว
“แต่เมื่อวานฝนตก ทำไมนายไม่เข้าไปข้างในล่ะ ถ้าโดนฝนตลอดแบบนั้นจะป่วยเอานะ”
“ฉันกลัว… กลัวว่าจาวจาวมาแล้วจะหาฉันไม่เจอ ร่างกายฉันแข็งแรงดี ไม่ป่วยหรอก”
เสิ่นจี้พูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา
เขาไม่อยากเข้าไปรอภรรยาในบ้าน เขาอยากให้ตอนที่ภรรยามาหา เขาได้เห็นเธอเป็นคนแรก
เขารอมานานแสนนาน ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนถึงฟ้ามืด เขาจำไม่ได้แล้วว่ารอมานานแค่ไหน แต่จะให้รอนานแค่ไหนก็ได้ เพราะตอนนี้เขารอจนได้พบภรรยาแล้ว
ในใจเสิ่นจี้ไม่ได้รู้สึกน้อยใจเลยสักนิด พอได้เห็นจาวจาว เขาก็ดีใจมาก
เขาคว้ามือสวี่จาวจาว แล้วพาเธอเข้าไปในห้อง
“จาวจาว ฉันมีของดีจะให้ดู”
ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าว อุณหภูมิสูงจนน่าตกใจ