เรื่องการผ่าตัดให้พี่ใหญ่สวี่เจี้ยนกั๋ว ตอนนี้สวี่จาวจาวมั่นใจแล้ว เหลือเพียงเรื่องเวลาเท่านั้น
สวี่จาวจาวมองท้องฟ้าด้านนอก รู้สึกเหมือนลืมเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างไป ตกลงเป็นเรื่องอะไรกันนะ? เธอนึกไม่ออก
ยังไม่ทันนึกออก ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามา เธอหลับไป
เสียงไก่ขันดังขึ้นเป็นระยะ ชาวหมู่บ้านเหอพันทยอยกันลุกจากที่นอน
สวี่จาวจาวมองท้องฟ้าด้านนอก ตอนนี้เพิ่งเริ่มสาง
เมื่อก่อนเวลานี้เธอยังนอนอยู่บนเตียง ต่อให้อย่างไรก็ลุกไม่ขึ้น แต่ตอนนี้เธอชินกับการตื่นเวลานี้แล้ว
สวี่จาวจาวขยี้ผมยุ่งเหยิง ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากห้องข้าง ๆ
“พี่ใหญ่ พี่ฟังฉันหน่อยได้ไหม นอนอยู่บนเตียงดี ๆ สิ! ขาพี่ยังไม่หายสนิท อย่าเอาแต่คิดจะทำงานอยู่ได้ งานทำเท่าไรก็ไม่หมดหรอก!” เป็นเสียงของสวี่เจี้ยนเย่
“ฉันแค่เดินเล่น ไม่ได้ทำงานสักหน่อย”
“เดินอะไรล่ะ ขาพี่ยังไม่หายดี จะอยู่นิ่ง ๆ สักหน่อยไม่ได้หรือไง?!” สวี่เจี้ยนเย่จนปัญญากับนิสัยดื้อรั้นของพี่ชายจริง ๆ ดื้อเหลือเกิน!
ขณะนั้นสวี่จาวจาวเดินเข้ามา ผมยุ่งฟูเหมือนรังไก่ เธอหาวออกมาครั้งหนึ่ง
“พี่ใหญ่ พี่รองพูดถูกแล้ว”
“ตอนนี้พี่เดินเพิ่มอีกก้าว กระดูกก็อาจเคลื่อนผิดตำแหน่งเพิ่มขึ้นอีกนิด ความพยายามก่อนหน้านี้ของฉันก็จะสูญเปล่า”
พอสวี่เจี้ยนกั๋วเจอสวี่จาวจาว เขาก็เชื่อฟังขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์
“ได้”
สวี่เจี้ยนเย่: “...”
เอาละ คำพูดของเขาไม่มีประโยชน์ขนาดนั้นเลยหรือไง?