เสิ่นจี้หลับไปแล้ว สวี่จาวจาวเห็นขนมอบกับลูกกวาดที่เธอให้เขาไว้คราวก่อนวางอยู่บนโต๊ะหนังสือ
เสิ่นจี้กินของพวกนั้นไปแล้ว แต่ยังเก็บซองบรรจุไว้อย่างดี
สวี่จาวจาวนึกถึงคำสัญญาก่อนกลับคราวที่แล้ว ว่าจะทำของอร่อยให้เขากิน คิดได้ดังนั้นเธอก็ย่องออกจากห้อง แล้วหาเรือนครัวจนเจอ
ครัวบ้านเสิ่นจี้ใหญ่กว่าบ้านเธอมาก แต่! มองไปรอบ ๆ แล้วแทบดูไม่ได้เลย
หม้อเหล็กใบหนึ่งดำปี๋ตั้งอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ามีคราบสกปรกเก่าเกรอะกรังอะไรเกาะอยู่บนตัวหม้อ ส่วนชามกับตะเกียบก็ดำมืดไปหมด มีคราบสกปรกน่าสงสัยติดอยู่เต็มไปหมด
สวี่จาวจาวขมวดคิ้ว แทบนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าเอาของพวกนี้มาใช้กินข้าวโดยตรงจะเป็นยังไง
ก่อนหน้านี้เสิ่นจี้รอดชีวิตมาได้ยังไงกันแน่ อาศัยแค่ผลไม้ป่ากับเคี้ยวรากผักป่าดิบ ๆ อย่างเดียวหรือไง
ครัวนี้ทำอาหารไม่ได้แล้ว
สวี่จาวจาวเดินวนดูในลานบ้าน แล้วพบว่าน้ำในโอ่งใสอยู่ เธอตั้งใจจะใช้น้ำนี้ล้างหม้อ อย่างน้อยก็ให้พอทำอาหารสักมื้อได้
สวี่จาวจาวพบเตาเล็ก ๆ ที่มุมลาน ก่อขึ้นจากก้อนหิน และมีหม้อเหล็กใบเล็กกว่าวางอยู่ด้านบน
ถึงของจะดูเรียบง่ายกว่ามาก แต่อย่างน้อยก็สะอาดนี่นา
ข้าง ๆ ยังมีกองฟืนอยู่ ดูท่าตรงนี้คงเป็นที่ที่เสิ่นจี้ทำอาหารกินเองตามปกติ
มีแค่หม้อยังไม่พอ ต้องมีมีดด้วย
สวี่จาวจาวกลับไปที่ครัว หยิบมีดทำครัวที่ขึ้นสนิมเต็มเล่มมา แล้วหาก้อนหินก้อนหนึ่ง ก่อนจะนั่งยอง ๆ ในลานบ้าน เริ่ม “ฉึกฉึก” ลับมีด