หวังฟู่กุ้ยได้ยินเสียงคนพูดคุยกันจอแจอยู่หน้าประตู
“สวี่ต้าชวนแจ้งตำรวจจริง ๆ เหรอ พวกเราก็คนหมู่บ้านเดียวกัน ทำแบบนี้จะเกินไปหรือเปล่า”
“เกินไปตรงไหน แกไม่เห็นสภาพคนบ้านสวี่หรือไง แต่ละคนถูกตีจนหัวแตกเลือดอาบ คนตระกูลหวังลงมือกะเอาให้ตายชัด ๆ”
“หัวหน้าหมู่บ้านพาตำรวจมาด้วย แสดงว่าหัวหน้าหมู่บ้านสนับสนุนสวี่ต้าชวน”
หัวหน้าหมู่บ้าน: “.....”
เขาจะไม่สนับสนุนได้หรือไง เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน พอเกิดเรื่องขึ้น คนที่ต้องจัดการก็ยังเป็นเขาอยู่ดี พวกนี้ไม่รู้หรอกว่าเขาลำบากแค่ไหน!
หน้าหวังฟู่กุ้ยซีดเผือดทันที “แม่ ได้ยินไหม นั่นตำรวจนะ”
คุณย่าหวังเองก็ลนลาน “พวกเขามาทำไม”
พวกเขาเป็นชาวบ้านชนบท จะเคยเห็นตำรวจที่ไหนกัน
คุณย่าหวังกลืนน้ำลาย “ลูกวางใจเถอะ วันนี้ไม่ว่าใครจะมา ถ้าคิดจะพาลูกไป ก็ต้องข้ามศพยายไปก่อน”
สิ้นเสียง ประตูรั้วก็ถูกผลักเปิดออก
ตำรวจในเครื่องแบบสองนายเดินเข้ามา ด้านหลังมีหัวหน้าหมู่บ้านกับชาวบ้านกลุ่มใหญ่ที่ตามมาดูเรื่องสนุก
“หวังฟู่กุ้ยอยู่ไหม” ตำรวจที่เป็นหัวหน้าถามเสียงเคร่งขรึม
คุณย่าหวังเผลอโกหกออกไป “ไม่อยู่ ลูกชายฉันไม่อยู่”
คำโกหกของเธอปิดบังตำรวจไม่ได้ แววตาของตำรวจคมกริบ “ไม่อยู่จริงหรือ”
“หัวหน้าหมู่บ้าน เข้าไปดูหน่อยว่าผู้ต้องสงสัยหวังฟู่กุ้ยอยู่ในบ้านหรือเปล่า”
หัวหน้าหมู่บ้านมองปราดเดียวก็รู้ว่าคุณย่าหวังกำลังโกหก พอเห็นเขากำลังจะเข้าไปในบ้าน หวังเหล่าใหญ่ก็ขวางอยู่ตรงหน้า