ท่ามกลางฝูงชน ไม่รู้ใครในนั้นพูดพร้อมเสียงเยาะเย้ยตกใจว่า "โธ่เอ๊ย...หวังฟู่กุ้ย...เขาเปียกกางเกงแล้ว!"
เมื่อเป็นเช่นนี้ สายตาของทุกคนก็ตกอยู่ที่หวังฟู่กุ้ยอีกครั้ง
เห็นตรงบริเวณเป้ากางเกงค่อย ๆ ซึมกระจายเป็นรอยเปียกสีเข้ม แล้วยังคงขยายวงออกไปเรื่อย ๆ กลิ่นเหม็นคาวอับอายลอยมาแผ่ว ๆ
เชอะ นี่ยังเรียกว่าผู้ชายอยู่ไหม?
ใบหน้าของหวังฟู่กุ้ยซีดขาวราวกระดาษ ร่างกายสั่นคลั่งไม่อาจควบคุม ฟันกระทบกันดังตุก ๆ เขากลัวจริง ๆ
ก่อนหน้านี้เขายังอาจแสนยะอาจารเล่นล้มลุกเกลือกกลิ้งได้ ยังไงก็ขี้โกงหลอกล่อผ่านไปได้
แต่ตอนนี้ล่ะ?
สวี่จาวจาวกลับรู้จักบุคคลระดับใหญ่โตขนาดนี้
นี่คือผู้กำกับนะ! สองคำว่าผู้กำกับ ทุบความหวังสุดท้ายของเขาแตกละเอียด
หวังฟู่กุ้ยไม่ได้เรียนหนังสือมากนัก แต่ก็รู้แจ้งชัดเจนว่าตำแหน่งผู้กำกับหมายความว่าอะไร เป็นขุนนางระดับไหน นั่นคือบุคคลผู้ที่เอ่ยประโยคเดียวก็ชี้ขาดชะตากรรมความเป็นความตายของเขาได้!
บุคคลระดับนี้ กลับเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตสวี่จาวจาว ยังเดินทางมาขอบคุณอย่างจริงจังเพียงเท่านี้! มันหมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าเขาเสร็จสิ้นแล้วจริง ๆ
หมดแล้ว! หมดเป็นปลาดาย!
หวังฟู่กุ้ยไม่อยากไปสถานีตำรวจ ไม่อยากติดคุกเลย
เขายังไม่ได้มีเมีย ยังไม่ได้มีลูกชายสักคนเลย
"มองอะไรนักหนา! ทุกคนไปให้พ้น ๆ ห้ามมอง!" คุณย่าหวังทั้งร้อนใจทั้งอาย ใบหน้าแดงตามขาวตาม
"ลูกแม่เอ๊ย ลูกอาถรรพ์ของแม่เอ๊ย อย่าทำให้แม่ตกใจสิลูก!"
ท่าทางของเธอ กลับเหมือนพวกเขาเป็นฝ่ายผู้ถูกกระทำที่ได้รับความเดือดร้อนใหญ่หลวงเสียมากกว่า