หลังอาหารเย็น สวี่จาวจาวช่วยเก็บชามตะเกียบ พอนึกถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ก็พูดกับโจวจินฮวาว่า “แม่ หนูมีธุระนิดหน่อย ต้องไปหาชุนเซียสักหน่อย”
เธอเพิ่งพูดจบ สวี่เจี้ยนเย่ที่กำลังจะถกแขนเสื้อล้างจานอยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นโดยไม่ต้องคิด “ฟ้าจะมืดแล้วนะ น้องสาว ไปคนเดียวไม่ปลอดภัย ให้พี่ไปเป็นเพื่อนดีกว่า”
เขาพูดเร็วและร้อนรน ราวกับนี่เป็นข่าวด่วนที่ต้องรีบแจ้งให้ทราบ
แทบจะในวินาทีเดียวกัน เสิ่นจี้ก็พูดว่า “ฉันจะปกป้องจาวจาว ฉันไปกับจาวจาวเอง”
สวี่เจี้ยนเย่ “....”
เขาหันไปจ้องเสิ่นจี้ “แน่นอนว่าฉันต้องไปกับน้องสาวสิ แกไปล้างจาน”
เสิ่นจี้ก็ไม่ยอมแพ้ คิ้วขมวดเข้าหากัน “ฉันไป ฉันปกป้องจาวจาวได้”
“แกจะตามไปก่อเรื่องอะไรด้วย รู้หรือไงว่าที่พักเยาวชนลงชนบทอยู่ที่ไหน?”
“รู้ เคยไปแล้ว”
“แกเคยไป? เมื่อไหร่...”
สวี่เจี้ยนเย่ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม “ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ ฉันเป็นพี่ชายคนที่สองของเธอ ฉันจะไปเป็นเพื่อนเอง”
เห็นทั้งสองคนเถียงกันราวกับไก่ชน ต่างคนต่างพูด เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ โจวจินฮวาจึงวางผ้าเช็ดมือในมือลง “เถียงกันอยู่ได้ เถียงอะไรกัน เรื่องแค่นี้เอง”
“เจี้ยนเย่ ปกติแม่เห็นว่าแกเป็นคนฉลาดดี ทำไมพอเจอเสิ่นจี้ทีไร สมองถึงเหมือนโดนประตูหนีบทุกที?”
“จะมาทะเลาะเอาแพ้เอาชนะกับเด็กคนหนึ่งทำไม?”
แน่นอนว่าโจวจินฮวาก็ว่ากล่าวเสิ่นจี้ด้วยเช่นกัน
พอโจวจินฮวาบ่นเสียยกใหญ่ ทั้งสองก็สงบลงชั่วคราว แต่ยังหันหน้าหนีกัน ไม่มีใครยอมใคร
สวี่จาวจาวมองทั้งคู่ที่กำลังเถียงกันเพราะเรื่องเล็กน้อย แล้วกุมขมับอย่างจนใจ ก่อนจะพูดว่า
“เอาละ เลิกเถียงกันได้แล้ว หนูไปเองก็ได้ แค่คุยกันไม่กี่คำ เดี๋ยวก็กลับ”