โจวจินฮวาให้พวกเขาจัดโต๊ะอาหาร แล้วเธอก็ไปที่ห้องเพื่อตามหาจาวจาว
หลายคนได้ยินเสียงของแม่ตัวเองที่อ่อนโยนจนแทบจะละลายได้: “จาวจาว ออกมากินข้าวได้แล้ว”
สวี่เจี้ยนเย่รู้ตัวว่าตัวเองยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว สายตามองไปที่ประตูที่ปิดสนิทนั้น
สวี่เจี้ยนกั๋วก็เกร็งใบหน้าเช่นกัน
สวี่ตงตงนั่งตัวตรงอย่างว่านอนสอนง่าย
โจวจินฮวาจูงมือสวี่จาวจาวเดินออกมาจากข้างใน
แสงไฟสีเหลืองหม่นส่องลงบนใบหน้าของเธอ ผิวขาวเนียน ใบหน้าละเอียดอ่อน รับรองได้เลย! หน้าตาแบบนี้ดูยังไงก็เป็นคนในตระกูลสวีของพวกเขา
ในตอนที่ยังไม่รู้ว่าลูกถูกสลับ โจวจินฮวาเคยสงสัยว่าทำไมครอบครัวพวกเขาหน้าตาดีกันทุกคน แต่สวี่จิ้งเหม่ยกลับไม่เหมือนกับพวกเขาเลยสักนิด? หน้าตาก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไร เพียงแต่ดูเล็กแคบไปหน่อย
สวี่จาวจาวคนนี้ดูเหมือนคนในครอบครัวพวกเขามากกว่า ทั้งอ้อนทั้งน่ารัก
“มา จาวจาว นั่งตรงนี้”
โจวจินฮวาให้สวี่จาวจาวนั่งข้างๆ เธอ ส่วนสวี่ต้าชวนนั่งอยู่อีกด้านหนึ่งของโจวจินฮวา
พี่น้องสามคนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
สามคน สามคู่สายตามองไปที่สวี่จาวจาวพร้อมกัน
ก่อนจะเริ่มกินข้าว โจวจินฮวาแนะนำลูกชายสามคนของเธอให้จาวจาวรู้จัก นั่นคือพี่ใหญ่ พี่รอง และน้องชายของจาวจาว
พี่ใหญ่สวี่เจี้ยนกั๋วอายุ 25 ปี มีพละกำลังมาก งานซ่อมแซมในบ้านทั้งหมดเป็นหน้าที่ของเขา
พี่รองสวี่เจี้ยนเย่อายุ 20 ปี ตามคำพูดของแม่ตัวเอง ก็คือมีแต่หน้าตาดี มีความฉลาดแกมโกงเล็กน้อย
น้องชายสวี่ตงตง เพิ่งอายุครบห้าขวบ
พวกเขาไม่เพียงแต่ยังไม่ได้แต่งงาน แถมยังไม่มีแฟนด้วยซ้ำ
โจวจินฮวาเริ่มแนะนำจาวจาวให้พวกเขารู้จัก
“พี่ใหญ่พี่รอง นี่คือน้องสาวแท้ๆ ของพวกเธอ จาวจาว พวกเธอต้องทำดีกับน้องสาวนะ อย่าให้ใครมารังแกน้องสาวของพวกเธอได้”