"ท่านผู้กำกับ... เอ๊ะ ไม่สิ ท่านผู้ใหญ่ เชิญเข้ามาในบ้านเถอะค่ะ เชิญภายในเลย" โจวจินฮวาตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นภาษา รีบเช็ดเก้าอี้ให้
สวี่ต้าชวนเทชาให้หลี่กั๋วเฉียง
สวี่เจี้ยนกั๋วกับสวี่เจี้ยนเย่สองคนพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ส่วนตงตงนั่งอยู่กับเสิ่นจี้
หลี่กั๋วเฉียงโบกมือปฏิเสธ รอยยิ้มอ่อนโยน "น้องสาว ไม่ต้องลำบากหรอก ไม่ต้องทำตัวออกจะเกรงใจขนาดนี้
คราวนี้ข้าพเจ้ามาก็เพราะอยากมาดูจาวจาวเป็นหลัก และก็อยากให้หนูจาวจาวช่วยดูสุขภาพคนแก่คนนี้เสียหน่อย
เมื่อคราวก่อนเจ้าหล่อนช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้นะ"
พอได้ยินดังนั้น โจวจินฮวาก็ผ่อนคลายลงบ้าง
โถ ลูกสาวในท้องตัวเองก็เก่งขนาดนี้เอง
สวี่จาวจาวล้างมือเรียบร้อยแล้ว จึงพูดกับหลี่กั๋วเฉียงว่า "คุณปู่หลี่ ถ้าไม่รังเกียจ หนูขอจับชีพจรดูให้เลยนะคะ"
ท่าทีของเธอเป็นธรรมชาติ สงบเสงี่ยม ไม่ได้ประจบประแจง แค่ถือว่าเขาเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง
"ได้ ได้ ดูได้เลย" หลี่กั๋วเฉียงยิ้มแล้วยื่นข้อมือให้
สวี่จาวจาววางนิ้วสามนิ้วลงบนข้อมือของหลี่กั๋วเฉียงเบา ๆ ตั้งจิตฟังอย่างละเอียด
ครู่หนึ่งผ่านไป คิ้วเธอขมวดเล็กน้อย
ชีพจรนี้คราวนี้กลับติดขัดมากกว่าตอนอยู่ที่อำเภอเสียอีก ชีพจรส่วนหน้าลอยและไร้แรง ส่วนหลังจมและตึงเล็กน้อย เป็นสัญญาณชัด ๆ ว่าคิดมากจนเกินไป พลังชี่ในตับคัดงัน
"คุณปู่หลี่ ชีพจรของคุณคราวนี้กลับอ่อนแรงลงกว่าตอนที่อยู่ที่อำเภอเสียอีกนะคะ"