สวี่จาวจาวกวาดสายตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว เห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงใช้ความเร็วราวสายฟ้าแลบโอบกอดเสิ่นจี้เอาไว้ครู่หนึ่ง
“ได้แล้ว ๆ กลับบ้านกันเร็ว”
สวี่จาวจาวพูดรัวประสา แก้มแดงยังไม่จางหาย ดึงแขนเสิ่นจี้ลากเดินตรงมุ่งหน้ากลับบ้าน
“กลับไปกินผลไม้กัน”
เสิ่นจี้ถูกเธอลากเดินไป มุมปากค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มชัดเจน ดวงตาเปล่งประกายวิบวับ ว่าง่ายตามสวี่จาวจาวไปเงียบ ๆ
สายตาจ้องมองตรงจุดที่เธอกำมือของเขาเอาไว้
เขารู้สึกเหมือนมือตัวเองหมดแรงไปชั่วขณะ
เดินไปได้สักระยะ ความร้อนผ่าวบนใบหน้าของสวี่จาวจาวถึงได้จางลงบ้าง
เธอนึกถึงหลินซินโหรวขึ้นมา จึงหันไปเตือนเสิ่นจี้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เสิ่นจี้ จำไว้นะ ต่อไปถ้าเจอผู้หญิงคนนั้นเมื่อกี้ตัวคนเดียวอีก ต้องอยู่ห่าง ๆ จากเธอให้มากที่สุด เข้าใจไหม”
เสิ่นจี้พยักหน้า “อือ ห่าง ๆ”
สวี่จาวจาวคิดอีกที จึงเสริมต่อ “ในสายตาคุณ เธอดูเหมือนคนอ่อนหวานบอบบาง น่าสมเพช แต่จริง ๆ แล้ว… เหมือนดอกไม้สวยงามบางชนิดในป่าที่มีพิษ แตะต้องแล้วจะทรมาน ถึงขั้นเอาชีวิตไม่รอดเลยนะ
หลินซินโหรวก็คือดอกไม้มีพิษแบบนั้นแหละ เข้าใจไหม”
เสิ่นจี้ฟังอย่างตั้งใจ “เธอไม่สวย”
“จาวจาวสวย”
สวี่จาวจาวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย หัวใจเหมือนถูกขนนกปลายเบา ๆ แตะต้อง
มุมปากของเธอเองก็ยกขึ้นเงย ๆ โดยไม่รู้ตัว เทือกเขาเบา ๆ เข้าที่แขนของเขาหนึ่งที “ปากหวานจริง ๆ เลยนะคุณ ไปกันเถอะ กลับบ้านกันแล้ว”
เสิ่นจี้ตอบ “ได้ กลับบ้านกันแล้ว”
ผลไม้ป่าที่สวี่จาวจาวหิ้วกลับมาทำให้คนในบ้านสวี่ตกตะลึงกันเป็นว่าเป็นเขียน
ผลไม้ที่พวกเขากินมากที่สุดก็คือลูกม่อน หรือไม่ก็มะเขือเทศ ถ้าโชคดีหน่อยก็ได้กินพุทราจีนแห้ง แถวนี้จะเห็นผลไม้สวยขนาดนี้ที่ไหนกัน ยิ่งกินนั้นไม่ต้องพูดถึง