“เสิ่นจี้ เธอดูสิ ฉันหาอะไรได้มา”
“อะไร” เสิ่นจี้เดินเข้ามามองด้วยความสงสัย
สวี่จาวจาวควักผลไม้สีแดงเข้มจนเกือบม่วง อวบฉ่ำจนน้ำแทบจะหยด ก้านเล็ก ๆ ข้างล่างยังเขียวขจีอยู่ออกจากตะกร้า
“นี่ไง น่าจะเป็นผลไม้ป่า เหมือนจะสวยพอตัวเลยนะ”
“ดูท่าจะอร่อยนะเนี่ย”
เสิ่นจี้กัดจากมือของสวี่จาวจาวทันที น้ำหวานแท้ ๆ ระเบิดขึ้นในปากทันที ผสมกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของผลไม้
“หวานชะมัด!”
เขาตาเป็นประกาย กลืนลงคอไปทั้งลูกแล้วยื่นมาขออีก
สวี่จาวจาวมองเขากินไปลูกแล้วลูกเล่า
แล้วเธอเองก็อดใจไม่ไหว หยิบมาหนึ่งลูกลองชิมดูบ้าง
ว้าว นี่มันอะไรนะ เพราะไม่มีที่ไหนเลย?
003: [พี่สาวคะ นั่นคือเชอรี่ค่ะ]
เชอรี่งั้นเหรอ... สวี่จาวจาวเคาะปากไปมา อร่อยเกินห้ามใจจริง ๆ
เห็นเสิ่นจี้กินกิ่งไม้กิ่งสองหมดเกลี้ยง เธอรีบกอดตะกร้าไว้แน่น
“กินมากไม่ได้นะ กลัวปวดท้อง”
“โอ้~”
เสิ่นจี้ไม่คิดว่ากินของแล้วจะปวดท้อง แต่เมื่อจาวจาวพูดแบบนั้น ก็คือห่วงเขาใช่ไหม
เขาดีใจมาก
มาถึงริมน้ำตก เสิ่นจี้ราวกับปลาได้กลับสู่สายน้ำ ผาดโผนลงแช่อย่างสุขใจ โผล่มาแค่หัวกับไหล่
ส่วนสวี่จาวจาวหาก้อนหินเรียบ ๆ นั่งลง แล้วฉวยจังหวะที่เสิ่นจี้เล่นน้ำเมามัน แอบแลกของผลไม้หลายอย่างออกจากมิติอีก
ล้วนเป็นผลไม้ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
003: [สีเขียวคือองุ่นกลิ่นกุหลาบ สีเหลืองคือส้ม แล้วก็พุทรา กับเชอรี่ค่ะ]
จากชื่อผลไม้ที่ 003 เอ่ย สวี่จาวจาวรู้จักแค่ส้ม
แต่ส้มลูกนี้ ก็ไม่เหมือนที่เธอเคยกินมาก่อน
สวี่จาวจาวจุ่มตะกร้าลงในน้ำ ล้างผลไม้ข้างในให้สะอาด เชอรี่เหลืออยู่ไม่กี่ลูก แต่องุ่นกลิ่นกุหลาบกับเชอรี่นั่นยังมีเหลือเฟือ