ตอนแรกมีแต่หัวหน้าบัญชีมานั่งดู
ทีหลังหัวหน้าหมู่บ้านก็เดินเข้ามารอบวง สองคนนั่งมองสวี่จาวจาวพร้อมกัน
ความสนใจของสวี่จาวจาวไม่ได้ถูกทั้งสองขัดจังหวะ มือที่กดเครื่องคิดเลขก็ไม่ได้ช้าลง ยังคงเร็วเช่นเดิม
จนกระทั่งเขียนตัวเลขสุดท้ายลงไป สวี่จาวจาวก็ยืดเสียยืดยาว
"หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันต้องกลับแล้วค่ะ"
หัวหน้าหมู่บ้าน: "....."
นี่... นี่ยังคิดเลขไม่เสร็จนี่นา
แต่ประโยคนี้เขากลับไม่กล้าเอ่ยออกมา
เพราะเมื่อคืนที่ผ่านมา สวี่จาวจาวคิดเลขบัญชีได้เร็วกว่าที่หัวหน้าบัญชีเคยทำในหนึ่งวันอีก
สวี่จาวจาวกะพริบตาปริบ ๆ จ้องมองบัญชีต่อเนื่องมานาน ตอนนี้ตาทั้งคู่เริ่มปวดแสบปวดตึง จริง ๆ ทำต่อไม่ไหวแล้ว
"แม้ฉันจะทำไหวโดยไม่พัก แต่คุณลุงเฉินก็ต้องพักสิคะ คุณลุงยังเป็นคนป่วยอยู่ด้วย"
หัวหน้าบัญชีได้ยินคำนี้เข้า อยากจะซาบซึ้งใจแทบไม่ถูก
คนในหมู่บ้านต่างคิดว่างานของเขาสบาย ยังได้คะแนนแรงงานอีก ไม่เคยคิดเลยว่าการนั่งคิดเลขจะเหนื่อยสมองแค่ไหน
มีแต่ยัยจาวจาวคนนี้เท่านั้น ที่เข้าใจความลำบากของเขาอย่างแท้จริง
"ยัยจาวจาว กลับไปพักให้เต็มที่นะ เมื่อวันนี้เหนื่อยมากเลย"
หัวหน้าหมู่บ้าน: "....."
คนคนนี้ พูดคำที่เขาตั้งใจจะพูดไปหมดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ก่อนจากไป สวี่จาวจาวสัญญากับทั้งสองว่าพรุ่งนี้จะมาคิดเลขต่อ
และพรุ่งนี้จะคิดคะแนนแรงงานของทุกคนให้เสร็จได้