แววตาที่หมอมองสวี่จาวจาวพลันเปล่งประกายเจิดจ้า ความโกรธและความเคลือบแคลงสงสัยหายไปจนหมด เหลือเพียงความละอายใจและรู้สึกผิด
เมื่อครู่เขาเกือบทำร้ายคนไข้คนหนึ่งเข้าแล้ว!
“สหาย ขอโทษด้วยนะครับเมื่อครู่ เป็นผมเองที่ใจแคบเกินไป”
“ผมขอโทษคุณ หวังว่าคุณจะให้อภัยท่าทีของผมเมื่อครู่ แพทย์แผนจีนมีความลึกซึ้งกว้างขวางจริง ๆ ผมอยู่มาจนปูนนี้แล้ว นับว่าได้เปิดหูเปิดตาเสียที”
เขาเป็นคนกล้าทำก็กล้ารับ เมื่อรู้ว่าตนผิด ก็ย่อมขอโทษอย่างจริงใจ
สวี่จาวจาวมองผมหงอกที่ขมับของหมอ พอได้ฟังคำขอโทษ ความโกรธในใจก็มลายหายไปหมด
ในฐานะหมอ เขาทำหน้าที่ที่ควรทำแล้ว และสิ่งที่พูดเมื่อครู่ก็ไม่ได้ผิด
หากสวี่จาวจาวไม่ได้พบเสี่ยวซานโดยบังเอิญ เมื่อต้องเจอปัญหาอย่างที่พี่ใหญ่กำลังเผชิญ สิ่งที่เธอทำได้ก็คงมีเพียงอ้อนวอนหมอ ร้องไห้ แล้วได้แต่มองและรออย่างไร้หนทาง
“คุณหมอชมเกินไปแล้วค่ะ การฝังเข็มของฉันก็ได้เรียนมาจากท่านผู้เฒ่าคนหนึ่งโดยบังเอิญ ฉันเห็นว่าพี่ใหญ่อาการวิกฤต เลยจำต้องเสี่ยงลองดูค่ะ”
หากไม่มีคนไข้รอให้เขาไปดูแล เขาคงอยากอยู่พูดคุยกับเธอเรื่องความมหัศจรรย์ของแพทย์แผนจีนให้เต็มที่
ก่อนจะไป หมอยังไม่ลืมกำชับข้อควรระวังต่าง ๆ
พอหมอออกไป ห้องผู้ป่วยก็เงียบลง
คนทั้งครอบครัวล้อมวงอยู่รอบสวี่เจี้ยนกั๋ว
ตอนนี้สวี่เจี้ยนกั๋วตาพร่ามัว เขาจำได้เพียงว่าตนเหมือนจะเป็นลมระหว่างทางกลับบ้าน พอลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว