“จาวจาว” สวี่เจี้ยนเย่ถามขึ้นมาในที่สุด “ขาของพี่ใหญ่ตอนนี้ถือว่าหายดีแล้วหรือยัง?”
เขาเห็นว่าผิวบริเวณข้อเท้าของสวี่เจี้ยนกั๋วไม่เหมือนปกติ จึงรู้สึกเป็นห่วง
สวี่จาวจาวส่ายหน้า สีหน้าจริงจัง “พี่สอง ตอนนี้แค่ควบคุมการติดเชื้อกับไข้สูงที่อันตรายที่สุดได้แล้ว อาการอักเสบลดลงไปมาก
แต่ก่อนหน้านี้กระดูกของพี่ใหญ่เคลื่อน ขาของเขาจึงจะปวดอยู่ตลอด ปัญหานี้ยังแก้ไม่ได้ พูดได้แค่ว่าตอนนี้รักษาขาไว้ได้ชั่วคราวเท่านั้น”
สวี่เจี้ยนเย่พยักหน้าอย่างห่อเหี่ยว
เมื่อสวี่เจี้ยนกั๋วได้ยินผลเช่นนี้ กลับสงบนิ่งมาก สำหรับเขา แค่นี้ก็ดีมากแล้ว
เขาไม่ได้รู้สึกสบายตัวแบบนี้มานานแล้ว บริเวณที่ขาบาดเจ็บนอกจากจะรู้สึกร้อนนิดหน่อย ก็ไม่เจ็บเลยสักนิด
“แค่รักษาขาไว้ได้ ผมก็พอใจมากแล้ว จริงๆ นะ จาวจาว ขอบคุณเธอ
ต่อไปขาพิการก็ช่าง ขอแค่ไม่กระทบกับการทำงานก็พอ”
เดิมทีเขาเตรียมใจรับมือกับเรื่องเลวร้ายที่สุดไว้แล้ว ตอนนี้ยังรักษาขาไว้ได้ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาด ไม่กล้าหวังอะไรไปมากกว่านี้
“พี่ใหญ่” สวี่จาวจาวมองเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะพูดประโยคที่ฟังแล้วแทบไม่น่าเชื่อ
“ขาของพี่รักษาให้หายได้ ฉันผ่าตัดให้พี่ได้ ทำให้พี่เดินได้เหมือนคนปกติ”
“จริ...จริงเหรอ?”
การเดินได้เหมือนคนปกติเป็นเรื่องที่สวี่เจี้ยนกั๋วไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
“จริง” สวี่จาวจาวเชื่อว่าเสี่ยวซานสามารถแก้ปัญหานี้ได้
เงื่อนไขคือเธอต้องมีความชอบใจมากพอ
สวี่เจี้ยนเย่ฟังแล้วรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง แต่จับใจความสำคัญได้ “จาวจาว การผ่าตัดนี้ยากไหม?”