สวี่จาวจาวเร่งฝีเท้าสุดชีวิต ในที่สุดก็เห็นบ้านของตัวเอง
เพิ่งเดินไปได้สองก้าว เธอก็ได้ยินเสียงคนเรียก
เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นพี่ชายคนที่สอง สวี่เจี้ยนเย่ โดยมีเจ้าตัวเล็กตงตงวิ่งตามหลังมาติด ๆ ดวงตากลมเป็นประกายจ้องมองเธอ
สวี่เจี้ยนเย่ขายาว พอเห็นเงาของสวี่จาวจาว เขาก็ก้าวไม่กี่ก้าวมาถึงตรงหน้า จากนั้นกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด พอเห็นว่าเสื้อผ้าที่เธอสวมไม่ได้ต่างจากตอนเช้า คิ้วที่ขมวดแน่นก็คลายลงเล็กน้อย
“ไปไหนมา ทำไมถึงเพิ่งกลับตอนนี้ พ่อกับแม่เป็นห่วงจะแย่แล้ว”
“ขอโทษนะพี่สอง ทำให้ทุกคนเป็นห่วงแล้ว” สวี่จาวจาวเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าออกไปข้างนอกแค่ครั้งเดียวจะได้เจอเสิ่นจี้เข้า
ตรงนี้เป็นข้างนอก ไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะพูดคุยกัน
“พี่สอง กลับไปแล้วค่อยเล่าให้ฟังนะ”
แค่คำขอโทษคำเดียว สวี่เจี้ยนเย่ก็พูดอะไรเธอไม่ลงแล้ว
น้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองพูดขอโทษเขาเชียวหรือ!
นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อนเลย
ช่างเถอะ จะไปถือสาอะไรกับน้องสาวตัวเอง เธอมาอยู่ที่นี่ก็ไม่รู้จักใครสักคน ถ้าจะถามว่าใครผิด ก็คงเป็นพวกเขาที่ดูแลเธอไม่ดีพอ
ขอแค่เธอปลอดภัยดี ก็พอแล้ว
สวี่เจี้ยนเย่เห็นเธอกอดห่อของใบใหญ่ไว้แนบอก มันตุงจนดูเหมือนหอบวัชพืชมาเต็มห่อ
เขาคิดว่า น้องสาวคนนี้คงแยกผักป่ากับวัชพืชไม่ออกกระมัง
“มา ฉันถือให้”
สวี่เจี้ยนเย่รับห่อของมาถือไว้ แล้วลองชั่งน้ำหนักสองครั้ง วัชพืชจะหนักขนาดนี้ได้ยังไง?
ตอนนั้นเอง สวี่ตงตงก็วิ่งมาถึง