สวี่จาวจาวไม่ได้ว่างเว้นแม้แต่วันเดียว
พอยุ่งจนเสร็จทุกอย่าง เธอกลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป
ขาดอะไรกันแน่นะ?
!!
แล้วเสิ่นจี้ล่ะ?
ปกติไม่ว่าจาวจาวจะอยู่ที่ไหน เสิ่นจี้ต้องอยู่ใกล้ ๆ ในสายตาเธอเสมอ
เธอไม่เคยต้องออกตามหาเลย เพราะรู้ว่าเขาต้องตามเธออยู่แน่นอน
แต่ค่ำวันนี้ เขาหายไปได้อย่างไร
สวี่จาวจาวถามตงตงว่า “ตงตง เห็นพี่เสิ่นจี้ไหม”
ตงตงพยักหน้าแล้วชี้ไปทางประตู “พี่เสิ่นจี้อยู่ในห้องสิคะ”
ฟ้ามืดสนิทแล้ว จาวจาวเดินมาหน้าห้องของเสิ่นจี้ แล้วเคาะประตูเบา ๆ
“เสิ่นจี้?”
ไม่มีเสียงตอบ
เธอเคาะอีกสองครั้ง เสียงเบาลงกว่าเดิม “เสิ่นจี้ อยู่ไหม”
ผ่านไปซักพัก เธอจึงได้ยินเสียงของเสิ่นจี้
สวี่จาวจาวโล่งอก ยังดีที่เขาอยู่ในห้อง
เธอผลักประตูเข้าไป
ข้างในไม่ได้เปิดไฟ มืดสนิท มองอะไรไม่เห็นเลย มีเพียงแสงจันทร์จาง ๆ ส่องผ่านหน้าต่างไหลลงมา
จาวจาวขมิบตามองไปนาน จึงเห็นเงาคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง
เสิ่นจี้นั่งอยู่ที่ขอบเตียงเช่นนั้น ประกบขาเข้าหากัน หลังค่อม ศีรษะโน้มต่ำ เพียงแค่มองท่าทางของเขา จาวจาวก็รู้สึกเสียใจแทน ในใจเปรี้ยวซึมอยู่ใน
ภาพนี้ทำให้เธอนึกถึงวันแรกที่รู้จักกับเสิ่นจี้ เขาก็เป็นแบบนี้ ดูโดดเดี่ยวเหลือเกิน น่าเวทนาจนหัวใจแทบไหว
สวี่จาวจาวจุดเทียนขึ้นก่อน
จากนั้นเธอจึงเห็นเขาชัดขึ้น