แสงจันทร์ส่องผ่านกิ่งไม้ที่โปร่งบาง ทอดเงาพร่างพราวลงบนพื้นดิน
กู้จิ่งพิงต้นไม้รอหลินซินโหรวอยู่
เมื่อเห็นหลินซินโหรวเดินเข้ามา เขาก็ยืดตัวตรง “เป็นยังไงบ้าง”
หลินซินโหรวเดินมาหยุดตรงหน้า ไม่พูดอะไร น้ำตากลับไหลลงมาก่อน
“ซินโหรว อย่าเพิ่งร้องไห้” พอเห็นเธอร้องไห้ กู้จิ่งก็เริ่มร้อนใจ
“พี่ชุนเซียยังไม่อยากคุยกับฉันเลย ตอนนี้เธอคงเกลียดฉันมากแน่ ๆ... ฉันขอโทษเธอแล้ว แต่เธอไม่ยอมแม้แต่จะมองฉันสักแวบ”
สีหน้าของกู้จิ่งขรึมลง
หลิวชุนเซียเกินไปแล้ว
“ฉันอธิบายให้เธอฟังแล้ว บอกว่าคุณมองฉันเป็นแค่น้องสาว เธอเข้าใจผิดไปเอง...” หลินซินโหรวเงยหน้าที่เปื้อนน้ำตาขึ้น มองกู้จิ่งอย่างน่าสงสาร “แต่เธอไม่เชื่อเลย! เธอยังพูดว่า... ยังพูดว่า...”
“พูดว่าอะไร”
หลินซินโหรวกัดริมฝีปาก คล้ายรวบรวมความกล้าอย่างยิ่ง “พี่ชุนเซียบอกว่าคุณไม่ได้เรื่อง บอกว่าคุณไม่ใช่ลูกผู้ชาย”
ใบหน้าของกู้จิ่งเขียวคล้ำใต้แสงจันทร์
“เธอพูดแบบนั้นจริงเหรอ”
“พี่กู้จิ่ง ฉันจะโกหกคุณได้ยังไง ฉันพยายามอธิบายแทนคุณสุดชีวิต บอกว่าคุณไม่ใช่คนแบบนั้นเลย แต่พี่ชุนเซียก็ไม่เชื่อ”
หลินซินโหรวเงยใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือขึ้น หยาดน้ำตาเกาะอยู่บนขนตา “พี่กู้จิ่ง ขอโทษนะ... ฉันทำให้คุณเดือดร้อนแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ชุนเซียก็คงไม่พูดแบบนั้นกับคุณ ฉันรู้สึกแย่เหลือเกิน...”