โรงพยาบาล
ไฟในห้องผู้ป่วยถูกหรี่ลงจนมืดที่สุด เหลือเพียงโคมไฟเล็ก ๆ ข้างหัวเตียง แสงสีเหลืองสลัวส่องให้เห็นพื้นที่ระหว่างเตียงผู้ป่วยสองเตียง
เสิ่นจี้ยกเก้าอี้มาวางชิดเตียงของสวี่จาวจาว แล้วนั่งลง จ้องคนบนเตียงไม่กะพริบตา ราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
โจวจินฮวานอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ ตะแคงมองภาพตรงหน้า ความรู้สึกในใจซับซ้อนยิ่งนัก
เธอใช้ชีวิตมาจนถึงวัยนี้ ผ่านลมฝนพายุใหญ่มามากมาย คู่สามีภรรยาที่รักใคร่กัน คู่ที่ปากอย่างใจอย่าง และคู่ที่เกลียดชังกันและกัน... เธอเห็นมาหมดแล้วสารพัดรูปแบบ
แต่ไม่เคยเห็นแบบเสิ่นจี้มาก่อน... ถ้าคนที่เสิ่นจี้มองเป็นคนอื่น โจวจินฮวาคงไม่เข้าไปยุ่งแน่ แต่คนที่เขามองอยู่คือลูกสาวของเธอนะ!
เสิ่นจี้คงไม่ได้คิดว่าลูกสาวของเธอเป็นภรรยาของเขาหรอกใช่ไหม??
ความคิดนี้ทำเอาโจวจินฮวาตกใจเสียเอง
ไม่ได้ ๆ เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
โจวจินฮวากระแอมเบา ๆ พยายามทำลายบรรยากาศประหลาดนี้ “เสิ่นจี้ มืดค่ำแล้วนะ จาวจาวก็ต้องพักผ่อนแล้ว ข้าง ๆ มีเตียงว่างอยู่ ไปนอนพักสักหน่อยเถอะ”
ไม่มีเสียงตอบรับ
โจวจินฮวา “...”
เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ เขากลับไปพูดไม่ได้อีกแล้วหรือไง?
“แกไม่หลับ ลูกสาวฉันก็ต้องหลับนะ แกทำแบบนี้ ลูกสาวฉันจะนอนได้ยังไง!”
เสิ่นจี้หันมามองโจวจินฮวา ขมวดคิ้ว แววตาฉายชัดถึงความงุนงงและไม่พอใจ “คุณเสียงดังรบกวนจาวจาวแล้ว”
โจวจินฮวา “...”
เธออ้าปากค้าง แล้วจู่ ๆ ก็พบว่าตัวเองเถียงเหตุผลกับคนไม่ปกติไม่ได้ การพูดเหตุผลกับเขาก็เหมือนสีซอให้ควายฟัง นอกจากเปลืองน้ำลายแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
สวี่จาวจาว “เสิ่นจี้”
เสิ่นจี้หันกลับมาทันที โน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาเป็นประกายขณะมองเธอ “ฉันอยู่นี่!”
สวี่จาวจาวยิ้มแล้วพูดว่า “ต้องสุภาพกับแม่ของฉันหน่อยนะ เธอเป็นแม่ของฉัน แล้วก็เป็นผู้ใหญ่ของนายด้วย เข้าใจไหม?”