หญิงสาวคนหนึ่ง ดูท่าทางอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี สวมเสื้อลายดอกเล็ก ๆ พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นผิวสีน้ำผึ้ง ขณะนี้กำลังผัดกับข้าวอยู่
แสงไฟสลัวสีเหลืองในครัวส่องลงบนใบหน้าของเธอ
ใบหน้านั้นไม่ได้สวยเป็นพิเศษ แต่ดูมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง ดวงตากลมโตเป็นประกาย ผิวสีน้ำผึ้งดูสุขภาพดี มีจุดเล็ก ๆ อยู่ประปราย ยิ่งทำให้เธอดูมีชีวิตชีวา
ผมเปียหนาสีดำสองข้างทิ้งตัวลงมาที่หน้าอก แกว่งไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวของเธอ
สวี่เจี้ยนเย่ยืนตะลึงงัน
นี่หรือว่าจะเป็นสาวหอยขมในตำนาน?
หลิวชุนเซียหันมามองสวี่เจี้ยนเย่ แล้วยิ้มอย่างเปิดเผย ดวงตาเป็นประกาย “คุณคือพี่ชายคนที่สองของจาวจาวใช่ไหม ฉันหลิวชุนเซีย เป็นเพื่อนสนิทของจาวจาว”
เสียงของเธอใสกังวาน ราวกับน้ำพุบนภูเขากระทบก้อนหิน
“อ่า...ใช่ ฉันสวี่เจี้ยนเย่” ในที่สุดสวี่เจี้ยนเย่ก็เรียกเสียงของตัวเองกลับคืนมาได้ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “คุณ...คุณมาอยู่ที่บ้านฉันได้ยังไง พี่ชายคนโตของฉันล่ะ?”
“พี่ชายคุณพักอยู่ในห้อง ตงตงอยู่เป็นเพื่อนเขา” หลิวชุนเซียพูดพลางคนโจ๊กในหม้อ “จาวจาวเคยเล่าเรื่องที่บ้านให้ฉันฟังแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน คิดว่าพวกคุณคงอยู่ที่โรงพยาบาล ตงตงไม่มีใครดูแล เลยแวะมาดูว่าพอจะช่วยอะไรได้บ้าง”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างเกรงใจ “ฉันมาโดยไม่ได้บอกก่อน หวังว่าจะไม่รบกวนพวกคุณนะ”