บ้านสวี่กลับบรรยากาศต่างออกไปสิ้นเชิง
บนโต๊ะอาหารค่ำ โจวจินฮวาตักเนื้อคำโตใส่ชามให้สวี่จาวจาว "ลูกสาวของแม่ อย่าไปสนใจคำพูดของพวกคนนอกน่ะ ก็แค่พวกหัวไม้ไม่รู้จักเปิดตาเปิดใจ"
สวี่ต้าชวนพูด "ที่ลูกสาวของผมพูด ต้องมีเหตุผลแน่นอน"
สวี่เจี้ยนกั๋วพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว จาวจาวมีความรู้เรื่องแพทย์ รักษาขาผมหายมาแล้ว พวกนั้นจะรู้อะไร"
สวี่เจี้ยนเย่ยิ่งอัดอั้นโกรธไม่ไหว "ผมว่าพวกเขาก็แค่หวงดีที่คนอื่นจะดีกว่าตัวเอง ตัวเองไร้ความสามารถ แถมยังไม่ให้คนอื่นพูดความจริงอีก!"
เสิ่นจี้นั่งอยู่ข้าง ๆ พูดเสริมขึ้นมา "ใช่ ใช่แล้ว"
จาวจาวน่ะแน่นอน ดีที่สุดเสมอ
น้ำเสียงของโจวจินฮวาจริงจังเป็นครั้งแรกที่เธอเคยเป็น "จาวจาว แม่เชื่อแก"
"แม่อยู่มาครึ่งชีวิตแล้ว บางเรื่องก็เคยหมั่นไส้ในใจบ้าง ทำไมถึงได้ทุกครั้งที่ตั้งครรภ์ไม่ได้ ต้องเป็นความผิดของผู้หญิงแต่เพียงฝ่ายเดียว ผู้หญิงก็เป็นคน ไม่ใช่สัตว์สี่เท้า
ถ้าลูกเป็นของสองคน ปัญหาก็ย่อมมีได้ทั้งสองฝ่าย
วันนี้แกกล้าพูดออกไปต่อหน้าคนนับสิบ แม่ก็เทิดเทู้ใจจริง
ไม่ต้องกลัว แม้แต่ฟ้าจะถล่มลงมา ก็ยังมีพ่อแม่กับพี่ชายของแกรองรับอยู่!"
"ขอเพียงครอบครัวเราอยู่ด้วยกัน กำแพงอุปสรรคสูงแค่ไหนก็ข้ามผ่านได้"
หัวใจของสวี่จาวจาวอุ่นวูบ ความไว้วางใจจากครอบครัวแบบไร้เงื่อนไขคือเบื้องหลังที่ดีที่สุดของเธอ
"แม่ พ่อ พี่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ การวินิจฉัยของหนูตั้งอยู่บนความรู้ทางการแพทย์ ผิดพลาดไม่ได้หรอก
ส่วนความจริงเป็นอย่างไร รออีกสองวันเมื่อผลตรวจของพี่สะใภ้กู้กับหยานิวออกมา ก็จะรู้กันเอง"