“หยุดเดี๋ยวนี้! ทำอะไรกันน่ะ คิดจะอยู่เหนือกฎหมายกันหรือไง!” หัวหน้าหมู่บ้านหอบแฮก ฝ่าฝูงชนเข้ามา ใบหน้าคล้ำเขียว
เขามองซากข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นและคนสองฝ่ายที่กำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด แล้วรู้สึกปวดตุบ ๆ ที่ขมับ
“แต่ละวันมีงานให้ทำไม่พอหรือไง ถึงยังมีแรงมาตีกันอีก!”
“ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
พอนางหลิวเห็นหัวหน้าหมู่บ้าน ก็มีแรงขึ้นมาทันที นางตบต้นขาพลางร้องไห้โวยวาย
“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านต้องช่วยตัดสินให้ตระกูลหลิวของเราด้วยนะ!”
“สวี่จาวจาว นังเด็กคนนี้จิตใจไม่ดีเลย! เธอพูดจาเหลวไหลกับชูเฟินลูกสะใภ้ของเรา ว่าหยานิวลูกชายฉันมีปัญหา”
“เธอบอกว่าที่มีลูกไม่ได้เป็นความผิดของผู้ชาย! ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป หยานิวของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ตระกูลหลิวของเราจะยังมีหน้าเหลืออยู่ไหม?”
“นี่ไม่เรียกว่าทำร้ายคนแล้วจะเรียกว่าอะไร? โจวจินฮวายังลงมือทำร้ายฉันอีก ดูหน้าฉันสิ โดนตบจนเป็นแบบนี้แล้ว!”
เสียงซุบซิบของคนรอบข้างดังขึ้นทันที ทุกสายตาหันไปมองสวี่จาวจาวพร้อมกัน แฝงความสงสัย งุนงง และแม้แต่ตำหนิ
“จริงหรือเปล่า? จาวจาวพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“คำพูดแบบนี้จะพูดส่งเดชไม่ได้นะ...”
“การมีลูกไม่ใช่เรื่องของผู้หญิงหรอกหรือ จะเกี่ยวอะไรกับผู้ชาย?”
“นั่นสิ ฉันได้ยินแต่ผู้หญิงไม่มีลูกแล้วกระโดดน้ำตาย ไม่เคยได้ยินว่าโทษผู้ชายเลย”
“คราวนี้สวี่จาวจาวคงพูดผิดจริง ๆ เรื่องแบบนี้จะพูดมั่วได้ยังไง?”
“ฉันว่าเธอรู้วิชาแพทย์นิดหน่อยก็เหลิงแล้ว คำพูดแบบนี้ยังกล้าพูดออกมาอีก...”