บนโต๊ะอาหารมื้อค่ำ ก็ถึงเวลาที่นางหลิวพูดจาเหน็บแนมตามเคย
นางหลิวเริ่มจากจับผิดว่าอาหารผัดเค็มไปบ้าง โจ๊กต้มเหลวไปบ้าง จากนั้นก็วกคำพูดมาถึงกู้ชูเฟินอย่างเป็นธรรมชาติ
นี่คือรายการประจำทุกค่ำคืน ตรงเวลายิ่งกว่านาฬิกา
ถ้าวันไหนนางหลิวไม่ได้พูดถึงกู้ชูเฟิน ในใจก็จะรู้สึกไม่สบาย
“...บางคนน่ะ กินข้าวเปล่า ๆ แต่ทำอะไรไม่เป็น เข้าบ้านนี้มาเจ็ดปีแล้ว ยังไม่เคยมีลูกสักคน ทำเอาสายเลือดบ้านเราขาดตอนกันพอดี!
ดูสีหน้านั่นสิ เหลืองซีดชวนอัปมงคล ทำอะไรก็ไม่เอาไหน แต่เรื่องกินนี่ไม่เคยบกพร่อง
ลูกชายฉันเหนื่อยแทบตายกว่าจะได้คะแนนแรงงานมาเลี้ยงแม่ไก่ไม่ออกไข่แบบนี้ ยึดส้วมไว้แต่ไม่ยอมถ่าย!”
นางหลิวด่ากู้ชูเฟินทุกวัน ไม่เคยซ้ำคำ
ปกติถึงเวลานี้ กู้ชูเฟินจะก้มหน้าต่ำลงไปอีก แทบอยากหดตัวเข้าไปในชาม แล้วกินข้าวอย่างเหม่อลอย
เธอกลัวนี่นา!
ถ้าหยานิวจะหย่ากับเธอขึ้นมาจริง ๆ แล้วเธอจะทำอย่างไร?
ผู้หญิงที่หย่าแล้ว แถมยังมีลูกไม่ได้ ใครจะเอาเธอ?
แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
กู้ชูเฟินฟังนางหลิวด่าทอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เป็นครั้งแรกที่เธอยืดหลังตรงท่ามกลางเสียงด่าทอนั้น
เธอไม่ได้มองแม่ผัว แต่หันไปทางหยานิวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ และไม่กล้าปริปากสักคำ
“หยานิว ร่างกายฉันไม่มีปัญหา สวี่จาวจาว...น้องสาวของเจี้ยนกั๋วที่กลับมาจากเซี่ยงไฮ้นั่นแหละ เธอตรวจให้ฉันแล้ว ร่างกายฉันแข็งแรงดี มีลูกได้”
บนโต๊ะอาหารพลันเงียบสนิท
นางหลิวหัวเราะเยาะราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “โอ๊ย! วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง? แม่ไก่ไม่ออกไข่กล้าเถียงฉันแล้วเหรอ?