สวี่เจี้ยนเย่กับสวี่ต้าชวนเริ่มจากจัดเตียงที่สามพี่น้องนอนรวมกันให้สะอาดเรียบร้อย ก่อนจะย้ายสวี่เจี้ยนกั๋วขึ้นไปนอนบนเตียงนี้
เพื่อให้สวี่เจี้ยนกั๋วได้พักฟื้นอย่างเต็มที่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปสวี่เจี้ยนเย่จะปูที่นอนบนพื้น ส่วนตงตงยังคงนอนเตียงเดียวกับสวี่เจี้ยนกั๋วเหมือนเดิม
โชคดีที่ตงตงนอนเรียบร้อยมาตลอด ไม่พลิกตัวไปมา และไม่ไถลจากหัวเตียงไปนอนท้ายเตียง
ปกติเวลานอน เขาหลับในท่าไหน พอตื่นขึ้นมาก็ยังอยู่ในท่านั้น
ห้องของสวี่เจี้ยนกั๋วได้รับการจัดเก็บใหม่เรียบร้อยแล้ว
สวี่เจี้ยนเย่กับสวี่ต้าชวนช่วยกันประคองสวี่เจี้ยนกั๋วที่เพิ่งผ่าตัดเสร็จขึ้นไปบนเตียงอย่างระมัดระวัง ก่อนที่สวี่เจี้ยนกั๋วจะหายดี สวี่เจี้ยนเย่จะปูที่นอนบนพื้น ส่วนตงตงยังคงนอนบนเตียงเหมือนเดิม
ตงตงนอนนิ่งมาก ก่อนหลับเป็นท่าไหน พอตื่นก็ยังเป็นท่านั้น
ที่บ้านไม่มีเนื้อเหลือแล้ว โจวจินฮวาล้วงเงินจากช่องซ่อนในห้อง จากนั้นก็เดินหลังค่อมไปซื้อกระดูกติดเนื้อท่อนหนึ่งจากคนในหมู่บ้าน
ตอนเที่ยงจะได้ใช้กระดูกท่อนนี้ต้มซุปให้เจี้ยนกั๋ว
ตอนโจวจินฮวากลับมา สวี่เจี้ยนกั๋วตื่นแล้ว
เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของสวี่เจี้ยนกั๋ว ขอบตาของนางก็แดงขึ้นอีกครั้ง แต่ฝืนกลั้นน้ำตาไว้ “ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น พักฟื้นให้ดี ๆ พอขาหายแล้ว งานให้ทำยังมีอีกเยอะ”
สวี่เจี้ยนกั๋วตอบว่า “ครับ”
เขาไม่กลัวการทำงาน กลัวแค่ว่าจะทำงานไม่ได้
ตอนนี้สวี่เจี้ยนกั๋วยังมึนหัวอยู่ คุยกันได้สักพักก็หลับไปอีกครั้ง
เมื่อเขาตื่นจากอาการสะลึมสะลือ ฤทธิ์ยาชาก็หมดลงแล้ว ความรู้สึกปวดตึงเป็นระลอกแล่นมาจากขา เขาลองขยับดู ก็พบว่ายังรู้สึกที่ขา
“อย่าขยับ” สวี่เจี้ยนเย่รีบพูด “น้องสาวบอกว่าพี่ต้องนอนพักบนเตียงอย่างน้อยครึ่งเดือน อย่าทำให้ความพยายามของน้องสาวเสียเปล่านะ”
ครึ่งเดือนเชียวหรือ ใบหน้าของสวี่เจี้ยนกั๋วยับย่นเหมือนมะระขี้นก เขาเป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น...ครึ่งเดือนก็คือสิบห้าวัน งานในบ้านคงต้องตกอยู่กับพ่อแม่และน้องชายรองทั้งหมด