จากนั้นก็ขั้นตอนผัดไส้ ใส่เนื้อหมูบดลงในชามสแตนเลส เติมขิงสับและน้ำต้นหอม
มือทั้งห้าเกร็งเป็นรูปกรงเล็บ ตีไปในทิศทางเดียวกันอย่างรวดเร็ว เนื้อหมูในชามส่งเสียง "แปะๆ" ดังเป็นจังหวะ เมื่อคนไปเรื่อยๆ น้ำก็ถูกดูดซึมจนหมด เนื้อเริ่มเหนียวหนืดและยืดหยุ่น
หยิบวุ้นหมูออกมา วุ้นก้อนนั้นสีใสนวล ไร้สิ่งเจือปนแม้แต่น้อย ใช้มีดครัวบางๆ ปาดเบาๆ วุ้นก็แตกเป็นชิ้นเล็กๆ เทลงไปในไส้หมูแล้วคลุกเคล้าให้เข้ากัน
การนวดแป้งยิ่งเป็นบททดสอบฝีมือ ฟานลี่หยิบแป้งหินโม่ขึ้นมา เติมน้ำ แล้วเริ่มนวด
ใช้โคนฝ่ามือออกแรง ดัน ดึง นวด กด แป้งในมือเปลี่ยนรูปทรงไปเรื่อยๆ ใช้เวลาไม่ถึงสามนาที แป้งที่เดิมร่วนซุยก็กลายเป็นก้อนแป้งที่เนียนละเอียด ผิวเป็นมันเงา
ไม่ต้องหมัก นี่คือเทคนิคแป้งตายแบบพิเศษ เน้นให้แป้งบางและเหนียวหนึบ สามารถกักเก็บน้ำซุปร้อนๆ ไว้ข้างในได้
คลึงเป็นเส้น ตัดเป็นชิ้น มือขึ้นมือลง แผ่นแป้งที่มีขนาดเท่ากันเป๊ะทุกชิ้นก็เรียงรายอยู่บนเขียง
ใช้ไม้นวดแป้งรีดแผ่นแป้งให้แบน มือซ้ายหมุนแผ่นแป้ง มือขวารีดไม้นวดไปมา สองวินาที แผ่นแป้งที่หนาตรงกลางและบางสุดขอบก็เป็นรูปเป็นร่าง
คีบไส้หมูก้อนหนึ่งวางลงตรงกลางแผ่นแป้ง
วินาทีนี้ นิ้วมือของฟานลี่ได้โชว์ให้เห็นจริงๆ ว่าศิลปะคืออะไร มือซ้ายประคองก้น มือขวาใช้หัวแม่มือและนิ้วชี้จับขอบแผ่นแป้ง รีบดึงขึ้นแล้วจับจีบ
จังหวะการหมุนกับท่วงท่าของนิ้วประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ จีบสุดท้ายหุบปิด ตรงกลางเหลือรูเล็กๆ หนึ่งรู
เสี่ยวหลงเปาแซ่บที่ขึ้นรูปแล้วตั้งอยู่บนเขียง ตัวแป้งขาวสะอาด ท้องกลมกลึง นับดูแล้ว มีจีบทั้งสิ้นยี่สิบสี่จีบ ระยะห่างเท่ากันเป๊ะ สมกับเป็นที่สุดของคนชอบความสมบูรณ์แบบ
ฟานลี่ไม่หยุดพัก ห่อไปสิบลูกในคราวเดียว เรียงลงในซึ้งไม้ไผ่ที่ปูด้วยกระดาษรองซึ้งสูตรพิเศษ
จุดไฟ ตั้งน้ำให้เดือด วางซึ้ง
เวลา กำหนดไว้เป๊ะที่เจ็ดนาที
ฟานลี่ยืนอยู่หน้าเตา จ้องนาฬิกาจับเวลาถอยหลัง เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น ตามรอยแตกของซึ้งไม้ไผ่ก็เริ่มมีไอขาวๆ ซึมออกมา
ตอนแรกเป็นเพียงกลิ่นหอมจางๆ ของแป้ง
นาทีที่สาม กลิ่นแป้งเริ่มเจือด้วยกลิ่นหอมหวานสุดยอดของความสด กลิ่นนั้นทะลุทะลวงอย่างมาก ดิ่งตรงเข้าจมูกฟานลี่
ฟานลี่เผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว กลิ่นนี้ อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้เลย ไม่มีกลิ่นเครื่องเทศเข้มข้นทั่วไป เหลือเพียงกลิ่นหอมสดบริสุทธิ์ของวัตถุดิบระดับพรีเมียม ท้องเริ่มหลั่งกรดในกระเพาะอย่างบ้าคลั่ง ความหิวเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าในทันที
"ติ๊ด..."
ครบเจ็ดนาที ปิดไฟ
ฟานลี่เปิดฝาซึ้ง
ไอน้ำปริมาณมากลอยขึ้นมา สายตามองผ่านม่านไอน้ำ เสี่ยวหลงเปาแซ่บสิบลูนอนนิ่งอยู่ในซึ้ง
เมื่อโดนความร้อน วุ้นหมูข้างในก็ละลายเป็นน้ำซุปจนหมด แผ่นแป้งที่เดิมขาวเนียนกลายเป็นเกือบโปร่งแสง มองทะลุเข้าไปเห็นน้ำซุปสีอำพันใสๆ ขยับระริกอยู่ข้างในได้รางๆ เปาแฟบลงเล็กน้อย ดูเหมือนโคมไฟโปร่งแสงอันประณีต
ฟานลี่กลืนน้ำลาย หยิบจานใบเล็กมา เทน้ำส้มสายชูดำลงไปนิดหน่อย แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมา
กินเสี่ยวหลงเปามีเคล็ดลับ: ค่อยๆ ยก ค่อยๆ ขยับ เปิดหน้าต่างก่อน แล้วค่อยดูดน้ำซุป
ตะเกียบจับตรงปากจีบของเปาอย่างแม่นยำ ยกขึ้น
แผ่นแป้งแสดงความเหนียวหนึบเกินจริง ถูกน้ำซุปหนักๆ ข้างในดึงจนยืดออก มองเห็นแผ่นแป้งด้านล่างถูกยืดจนบางสุดๆ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะแตกแม้แต่น้อย
ย้ายไปวางในช้อน
ฟานลี่ก้มหน้า กัดที่ด้านข้างของเปาเบาๆ ให้เป็นรูเล็กๆ
ทันใดนั้น ไอร้อนๆ กลิ่นหอมระดับระเบิดปรมาณูก็พุ่งเข้าปาก
ฟานลี่ไม่ทันได้สนใจความร้อน เล็งไปที่รูเล็กๆ นั้น แล้วสูดเข้าไปเต็มปาก
น้ำซุปสีอำพันไหลเข้ามาบนลิ้น สดสุดๆ เข้มข้นสุดๆ ความกลมกล่อมของกระดูกหมูกับความหวานสดของหมูดำผสานกันอย่างลงตัว ไม่มีความมันเยิ้มแม้แต่น้อย กลับมีความสดชื่นบางๆ ด้วยซ้ำ ความร้อนสูงเปิดต่อมรับรสทั้งหมด กลิ่นความสดนี้พุ่งตามลำคอลงไปถึงท้อง ร่างกายทั้งร่างสั่นสะท้านเบาๆ ด้วยกลิ่นนี้
ดูดน้ำซุปจนหมด ฟานลี่กวาดเปาที่เหลือเข้าปากทั้งลูก
ความเหนียวหนึบของแผ่นแป้งกับความนุ่มสดของไส้หมูปะทะกันตอนเคี้ยว ไส้หมูแน่นหนึบ เด้งดึ๋ง ระเบิดกลิ่นหอมของเนื้อออกมาเป็นชั้นที่สอง ผสมกับความเปรี้ยวของน้ำส้มสายชูนิดหน่อย ตัดเลี่ยนเพิ่มความสด กลิ่นหอมยิ่งทวีคูณ
กลืนลงไป กลิ่นหอมยังติดอยู่ที่ปาก
ฟานลี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตามองช้อนที่ว่างเปล่าในมืออย่างเหม่อลอย สมองว่างเปล่า
เขาเคยกินอาหารเลเวลไฮของบริษัท เคยกินร้านดังตามโซเชียลกับเพื่อนร่วมงาน
แต่ในวินาทีนี้ รสชาติทั้งหมดในความทรงจำกลายเป็นเศษฝุ่น
"สิ่งที่ฉันเคยกินมาก่อน... อร่อยที่ไหนกัน!" ฟานลี่พึมพำกับตัวเอง แววตาเป็นประกายมากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่หยุดแม้แต่น้อย ฟานลี่คีบลูกที่สอง
ลูกที่สาม
ลูกที่ห้า
หยุดไม่ได้จริงๆ ไม่กลัวร้อน ไม่กลัวอิ่ม รสชาติสุดยอดทำให้สมองไม่รับรู้อะไรอื่นอีกโดยอัตโนมัติ
สิบนาทีต่อมา เสี่ยวหลงเปาแซ่บสิบลูกในซึ้งหมดเกลี้ยง
ฟานลี่ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ในครัว ลูบท้องที่กลมตึง ถอนหายใจยาวๆ
ทันใดนั้น เสียงกลไกเย็นชาของระบบก็ดังขึ้นในหัว
[ติ้ง! ตรวจพบว่าเจ้าบ้านทำผลงานสำเร็จเป็นครั้งแรก]
[การประเมินคุณภาพผลงาน: สมบูรณ์แบบ]
[สินค้าชิ้นแรกของร้านอาหารเช้าระดับเทพเปิดตัวอย่างเป็นทางการ]
[กำหนดราคาเรียบร้อย: เสี่ยวหลงเปาแซ่บสูตรโบราณ (หนึ่งชุดหกลูก) ราคา: 88 หยวน]
ความสุขสบายบนใบหน้าของฟานลี่แข็งค้างทันที
"เท่าไหร่นะ?"
ฟานลี่ดีดตัวลุกจากเก้าอี้ จ้องแผงควบคุมที่ลอยอยู่กลางอากาศ "ระบบแกบ้าหรือไง? ในที่ที่แม้แต่นกยังไม่อยากมาอย่างนี้ แกจะขายเสี่ยวหลงเปาหนึ่งซึ้ง 88 บาท?!"
ฟานลี่กลืนน้ำลาย ชี้ไปที่แผงควบคุมกลางอากาศ แล้วสื่อสารกับมันในใจอย่างระมัดระวัง: "ระบบ ฉันยอมรับว่าเสี่ยวหลงเปาแซ่บสูตรโบราณนี้เป็นของที่อร่อยที่สุดในชีวิตฉันจริงๆ แต่แกพอจะคำนึงถึงความเป็นจริงสักหน่อยได้ไหม?"
จากนั้น ฟานลี่เดินไปที่ประตู ชี้ไปที่หมู่บ้านที่มืดมิดข้างนอกแล้วพูด "แกดูสิ ข้างนอกน่ะ หมาเร่ร่อนยังขี้เกียจมาอึแถวนี้ หกลูกแกจะให้ฉันขาย 88 บาท? ราคานี้ใครมันจะซื้อ!"
ในสมอง เสียงกลไกเย็นชาไร้อารมณ์ใดๆ
[ติ้ง. ระบบกำหนดราคานี้ผ่านการคำนวณอย่างรอบคอบ หมูดำเกรดพรีเมียมราคาสามร้อยหยวนต่อจิน แป้งหินโม่สูตรโบราณคัดเลือกข้าวสาลีชั้นดีจากภูเขาสูง ผลิตวุ้นหมูสูตรลับต้องเคี่ยวเจ็ดสิบสองชั่วโมง รวมต้นทุนแรงงานและวัตถุดิบแล้ว 88 หยวนถือเป็นการทุ่มตลาด ระบบกำหนดราคาอย่างสมเหตุสมผลและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้]
"เออๆ แกสมเหตุสมผล แกเจ๋ง" ฟานลี่ยกมือทั้งสองข้างขึ้น ส่ายหน้าไปมา จะไปคุยเรื่องการวางตำแหน่งตลาดกับโปรแกรมตัวหนึ่ง ก็เหมือนไปสีซอให้ควายฟังนั่นแหละ
ฟานลี่ดึงเก้าอี้มานั่ง ไขว้ขา เอามือลูบคางครุ่นคิด
ถึงแม้เสี่ยวหลงเปาจะขาย 88 บาท โอกาสที่ใครจะมาซื้อก็แทบไม่มี แต่ระบบนี้ดูเหมือนจะมีกฎอยู่ว่า ถ้าไม่มีลูกค้า ก็มีเงินช่วยเหลือด้วยใช่ไหม?
"อ้อใช่ระบบ ฉันขอยืนยันอีกครั้งหนึ่ง ถ้าฉันสะสมเวลาทำการให้ครบ 120 ชั่วโมงต่อเดือน แม้จะขายอะไรไม่ได้แม้แต่เงินเดียว แกก็จะจ่ายเงินประกันขั้นต่ำหนึ่งหมื่นให้ฉันทุกเดือนใช่ไหม?"
[ติ้ง. เจ้าบ้านเข้าใจถูกต้อง ร้านอาหารเช้าระดับเทพไม่ยอมให้เจ้าบ้านอดตายเด็ดขาด ถ้ายอดขายไม่ถึงเป้า เงินประกันขั้นต่ำหนึ่งหมื่นต่อเดือนจะจ่ายตรงเวลา]