พอได้ยินประโยคนั้น มุมปากของฟานลี่ก็ฝืนกดยิ้มจนแทบทรมาน เกือบหลุดหัวเราะออกมา
เดือนละหนึ่งหมื่นหยวน ค่าเช่าสามพันหยวน กำไรสุทธิเจ็ดพันหยวน!
แต่ละวันทำงานแค่สี่ชั่วโมง ไม่ต้องตื่นเช้า ไม่ต้องทบทวนงาน ตื่นบ่ายสองทุกวัน ยกเก้าอี้ตัวเล็กไปนั่งหน้าร้านสี่ชั่วโมง นอกจากจะได้เงินเจ็ดพันหยวนมาเปล่า ๆ แล้ว ยังได้กินซาลาเปาระดับเทพฟรีทุกวันอีกด้วย
นี่เรียกว่าอะไรน่ะหรือ? นี่เรียกว่าชีวิตสุขสบายเหมือนเทพเซียนไงล่ะ!
ฟานลี่พูดอย่างจริงจังว่า “ระบบ ฉันเพิ่งรู้สึกว่าราคานี้ถูกไปหน่อยหรือเปล่า”
ระบบเงียบ ไม่ตอบอะไร
ฟานลี่ฮัมเพลงเดินขึ้นชั้นสอง เริ่มเตรียมตัวเข้านอน
……
วันรุ่งขึ้น
บ่ายโมงกว่า
ฟานลี่ตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาค่อย ๆ ล้างหน้าแปรงฟันอย่างเอื่อยเฉื่อย จากนั้นสวมเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นลายชายหาด แล้วใส่รองเท้าแตะคีบเดินลงมาชั้นล่าง
พอเดินมาถึงประตูม้วน เขาก็ออกแรงผลัก “ครืด” เสียงดังขึ้นพร้อมแสงแดดจ้าที่สาดเข้าตา
“เปิดร้านแล้ว เปิดร้านแล้ว” ฟานลี่พึมพำ
เดินออกมาข้างนอก เขามองป้ายร้านที่ลาวหลิวทำให้ ตัวอักษรใหญ่ห้าตัว “ร้านเสี่ยวหลงเปาฟานลี่” เด่นสะดุดตาอย่างยิ่งภายใต้แดดเปรี้ยงตอนบ่ายสอง ดูแปลกแยกจากบรรยากาศรอบข้างสุด ๆ
ฟานลี่ยกเก้าอี้พนักพิงไปวางหน้าร้าน เอาเครื่องเล่นเกม PS5 ที่ซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตต่อเข้ากับทีวีความคมชัดสูงของร้าน หยิบจอยขึ้นมา แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้อย่างสบายใจ
“ลุยเลย”
หน้าจอทีวีสว่างขึ้น ภาพเกมที่มีลิงต่อสู้กับปีศาจเกมหนึ่งปรากฏขึ้น ฟานลี่ตั้งใจบังคับตัวละครกวาดล้างศัตรูไปทั่วหน้าจอ