ฟานลี่ยืนอยู่ในห้องเปล่าที่มืดและโล่ง หลังปิดประตูม้วนลงมา รอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินแต่เสียงลมหายใจของตัวเอง
ไม่มีสายดึกจากหัวหน้า ไม่มีรายงานสรุปที่ไม่มีวันจบสิ้น ไม่มีสตรีมเมอร์น่ารังเกียจที่คอยแทงข้างหลัง เหลือเพียงพื้นที่เล็กๆ ของตัวเองเท่านั้น
ฟานลี่หาที่นั่งบนขั้นบันไดที่สะอาด
ในขณะนั้นเอง เสียงกลไกที่เงียบหายไปทั้งวันก็ดังขึ้นตรงเวลาอย่างเคย
[ติ้ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ได้ผูกพันกับที่อยู่ดำเนินธุรกิจอย่างถูกกฎหมายแล้ว]
[ยืนยันที่อยู่เรียบร้อย: ร้านค้าประตูข้างเทียนซี]
[ระบบอาหารเช้าระดับเทพเปิดใช้งานอย่างเต็มรูปแบบ!]
[ของขวัญชุดมือใหม่ถูกแจกจ่ายแล้ว จะเปิดทันทีหรือไม่?]
ฟานลี่รู้สึกกระตุกขึ้นมาทันที ลุกขึ้นยืน: "เปิด!"
ตัวอักษรโปร่งแสงสีน้ำเงินด้านหน้าเขาสั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง
[ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับเทคนิคทำแป้งระดับเทพ: เสี่ยวหลงเปาหมักน้ำซุปสูตรโบราณ (รวมถึงเทคนิคการหมักแป้งที่สมบูรณ์แบบ, วิธีต้มวุ้นไส้สูตรลับ, เทคนิคการคลุกไส้ในอัตราส่วนทองคำ)]
[ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับไอเทม: มีดเชฟเทพ—มีดทำอาหารสวรรค์ที่เฉือนเหล็กได้ดั่งดิน]
[ตรวจพบว่าร้านค้าปัจจุบันอยู่ในสภาพเปล่า สุขอนามัยแย่มาก ไม่ผ่านมาตรฐานสุขอนามัยของร้านอาหารเช้าระดับเทพ]
[ได้รับรางวัลชดเชยพิเศษ: แพ็กเกจบริการตกแต่งแบบมินิมอลภายในคืนเดียว (รวมถึงการติดตั้งอุปกรณ์ครัวทั้งชุด, ปรับปรุงระบบน้ำ, จัดพื้นที่รับประทานอาหาร)]
ฟานลี่ตะลึง
ระบบยังรับตกแต่งให้อีกเหรอ?
ยังไม่ทันตั้งตัว ตัวอักษรก็กระโดดขึ้นมาอีกครั้ง
[แพ็กเกจบริการตกแต่งจะเริ่มทำงานเที่ยงคืนตรง คาดว่าจะใช้เวลาห้าชั่วโมง ขอให้โฮสต์ออกจากร้านก่อนเที่ยงคืนนี้]
[พรุ่งนี้เช้า วัตถุดิบระดับพรีเมียมชุดแรกของระบบจะถูกส่งถึงห้องเย็นในครัวตรงเวลา]
[ขอให้โฮสต์เตรียมตัวให้พร้อม เส้นทางอาหารเช้าระดับเทพของคุณ เริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว]
ฟานลี่มองกำแพงซีเมนต์ที่ว่างเปล่า มุมปากขยับขึ้นโดยไม่รู้สึกตัว พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมา ที่นี่จะกลายเป็นหน้าร้านที่มีอุปกรณ์ครบครัน? ยังประหยัดเงินค่าเหมาช่างและค่าซื้ออุปกรณ์อีก! เงินชดเชยห้าหมื่นนี้ นอกจากการจ่ายค่าเช่าแล้ว ที่เหลือก็กลายเป็นทรัพย์สินสุทธิของตัวเองหมดเลย
"ระบบนี้ใช้ได้จริงนะ เรื่องมีอะไรก็จัดการให้จริงจัง"
ฟานลี่เดินออกจากร้าน ล็อกประตูม้วนให้เรียบร้อย ลมกลางคืนพัดผ่านหน้า รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก พรุ่งนี้เย็นค่อยย้ายมาอยู่ที่นี่ คืนนี้กลับไปที่ห้องเช่าเพื่อนอนหลับเต็มอิ่มโดยไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกดีกว่า
วันรุ่งขึ้นบ่ายสองโมงครึ่ง แดดกำลังร้อนจัด
ฟานลี่ตื่นเพราะความร้อน เขาขยี้ผมที่ยุ่งเหยิง ลุกจากเตียงอย่างช้าๆ มองสิ่งของที่กระจัดกระจายในห้องเช่า ลากถุงยูเรียลายสีแดงน้ำเงินเก่าๆ ออกจากใต้เตียง ยัดผ้าห่ม เสื้อผ้าสองสามตัว และของใช้ส่วนตัวลงไปทั้งหมดในทีเดียว
นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดของเขา ทำงานเป็นออฟฟิศสามปี เงินไม่ค่อยเก็บ แต่โรคคอเสื่อมกับโรคนอนไม่หลับกลับสะสมไว้เต็ม
ส่งข้อความบอกเจ้าของบ้านว่าจะย้ายออก ไม่ถึงสิบนาที ป้าเหลียวเจ้าของบ้านที่อ้วนเหมือนถังน้ำ ก็เดินเข้ามาพร้อมกับไม้จิ้มฟัน
ป้าเหลียวเดินวนรอบห้อง สายตาคมกริบจ้องไปที่รอยตำหนิเล็กๆ บนกรอบประตูห้องน้ำ "โอ๊ย เสี่ยวฟาน ไหนกรอบประตูนี่ลอกสีไปได้ยังไง? แล้วโถส้วมน้ำไหลก็ช้าด้วยนะ เงินมัดจำสองพัน ฉันต้องหักแปดร้อยเป็นค่าซ่อม"
ฟานลี่หยิบถุงยูเรียขึ้นมา พิงอยู่ที่ขอบประตู มองเธออย่างใจเย็น
"ป้า กรอบประตูนั่นลอกสีมาก่อนที่ผมจะย้ายเข้ามาแล้ว ตอนนั้นป้าบอกว่าไม่เป็นไร โถส้วมน้ำไหลช้าก็เพราะท่อของห้องเช่าเก่าแก่แล้ว"
ฟานลี่ถอนหายใจและพูดเสียงราบเรียบ "เฮ้อ! เมื่อคืนผมเพิ่งถูกบริษัทไล่ออก ตอนนี้เป็นหนี้บัตรเครดิต ข้าวจะกินยังแทบไม่ได้เลย"
ป้าเหลียวหัวเราะเย็น "เธอถูกไล่ออกแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? ทำของพังก็ต้องใช้! นี่คือกฎ!"
"ป้าพูดถูก"
ฟานลี่เห็นว่าแผนแกล้งจนไม่ได้ผล สายตาเหล่ไปมา โยนถุงลงบนพื้น หันไปทางหน้าต่าง เปิดมันออกแรงๆ แล้วโผล่ตัวออกไปครึ่งหนึ่ง "ตอนนี้ผมควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้ว เป็นโรคซึมเศร้ากำเริบ นี่คือชั้นหก ถ้าตกลงไปก็จะลงไปทับรถนิสสันซิลฟีคันใหม่ที่จอดอยู่ชั้นล่างพอดี ถ้าป้าคิดว่าแปดร้อยพอจะซื้อรถคันหนึ่งได้ หนุ่มน้อยคนนี้ก็ยอมให้ป้าคืนนี้แหละ"
เนื้อบนใบหน้าของป้าเหลียวกระตุกอย่างแรง เธอมองตาที่แดงก่ำของฟานลี่ ที่แฝงไปด้วยท่าทางจะเอาตายไปด้วยกัน กลืนน้ำลายลงคอ
"โอ๊ย! เด็กคนนี้ อยู่ดีๆ จะมาหาความตายทำไม! ป้าเองก็ทำตามสัญญาเท่านั้นแหละ!"
ป้าเหลียวรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา "คืน! คืนสองพันให้เธอหมดเลย! ลงมาเร็วๆ!"
"ขอบคุณป้า ขอให้อายุยืนยาว"
ฟานลี่มองข้อความแจ้งเตือนเงินเข้า ปิดหน้าต่างอย่างรวดเร็ว หยิบถุงขึ้นมา แล้วเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ
ถ้าคนทำงานไม่ทำตัวบ้า บางทีก็คิดว่าฉันเป็นคนง่ายๆ ที่จะเอาเปรียบได้ง่ายๆ
ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ฟานลี่ตากแดด ขี่เรื่อยเปื่อยมาจนถึงประตูข้างของหมู่บ้านเทียนซี
ที่นี่ยังคงเงียบเหงาเหมือนเดิม
ฟานลี่จอดรถ หยิบกุญแจที่เหล่าหวังให้ไว้ เดินไปที่ร้านเปล่าที่เช่าไว้เมื่อวาน เขาหายใจเข้าลึกๆ จับที่จับประตูม้วน แล้วออกแรงดันขึ้นอย่างแรง
"แคร่ก..."
ฝุ่นไม่ได้ร่วงลงมาอย่างที่คิด สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือลมเย็นๆ ที่สดชื่นมาก กลิ่นไม้ธรรมชาติอ่อนๆ ลอยมาแตะหน้า
ฟานลี่ยืนอยู่ที่หน้าประตู ตะลึงงัน
ห้องเปล่าที่เคยเต็มไปด้วยขยะก่อสร้างและฝุ่น ตอนนี้กลับสดใสสะอาดตา กำแพงทาสีขาวนวลนุ่ม พื้นปูกระเบื้องด้านสีเทาเข้มกันลื่น ชั้นล่างทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นสองโซนอย่างลงตัว
ด้านนอกเป็นโซนรับประทานอาหาร มีโต๊ะไม้เนื้อแข็งสไตล์มินิมอลห้าตัว พร้อมเก้าอี้พนักพิงกว้างยี่สิบตัว แสงไฟเป็นสีเหลืองอบอุ่นที่ถนอมสายตา ส่องลงบนโต๊ะดูอบอุ่นเป็นพิเศษ
ด้านในเป็นครัวแบบเปิดที่กั้นด้วยกระจกนิรภัยใส ทุกอย่างทำจากสแตนเลสเต็มรูปแบบลายดามัสกัสแวววาว ระบบดูดควัน ตู้เย็นห้องเย็นบานคู่ขนาดใหญ่ เครื่องนวดแป้งอัตโนมัติครบครัน ที่เหลือเชื่อที่สุดคือ แม้แต่ท่อน้ำทิ้งก็ถูกซ่อนไว้อย่างชาญฉลาดใต้เคาน์เตอร์สแตนเลส พื้นไม่มีแม้แต่คราบน้ำสักหยด
ยังมีเคาน์เตอร์หน้าเล็กๆ พร้อมเครื่องคิดเงินเครื่องใหม่เอี่ยม
ฟานลี่เดินขึ้นบันไดเหล็กที่สะอาดเอี่ยมไปยังชั้นลอย
ห้องเล็กๆ ที่เคยเต็มไปด้วยฝุ่น ตอนนี้ติดวอลเปเปอร์กันเสียง เตียงไม้เนื้อแข็งกว้างหนึ่งเมตรห้าตั้งอยู่ติดหน้าต่าง ปูด้วยที่นอนเมมโมรีโฟมที่ดูนุ่มมาก ข้างๆ มีห้องน้ำส่วนตัว พร้อมเครื่องทำน้ำอุ่นติดตั้งเสร็จเรียบร้อย
ฟานลี่โยนถุงลง แล้วตัวเขาก็กระแทกลงบนที่นอนทันที
นุ่ม นุ่มมาก สบายกว่าเตียงแข็งๆ ในห้องเช่าเป็นล้านเท่า
"ระบบนี้ก่อนหน้านี้ที่บ้านนอกคงเป็นช่างรับเหมาตกแต่งครบวงจรแน่ๆ ฝีมือนี้ สุดยอดจริงๆ" ฟานลี่ชื่นชมอยู่ในใจอย่างแรง
นอนไปสิบนาทีกว่า ฟานลี่ลุกขึ้นลงไปข้างล่าง มีร้านแล้ว ก็ต้องทำป้ายหน้าร้านด้วย
เขาขี่มอเตอร์ไซค์ไปที่ถนนการค้าเก่าแก่ที่อยู่ห่างออกไปสองกิโลเมตร หาร้านเล็กๆ ชื่อ "โฆษณาเหล่าเหลียว"
เจ้าของร้านเป็นชายชราผอมแห้งใส่แว่นสายตายาว กำลังสูบบุหรี่อ่านหนังสือพิมพ์อยู่
"ลุงครับ ทำป้ายหน่อยครับ พื้นแดงตัวเหลือง แบบอะคริลิกก็พอ เอาที่ถูกที่สุด" ฟานลี่พูดตรงๆ