โลกอาถรรพ์
เฉินเสาตามพี่ชายเข้าไปในลิฟต์แล้ว
ภายในลิฟต์ก็ดูธรรมดา ไม่ต่างจากลิฟต์ในโลกแห่งความเป็นจริงนัก แผงปุ่มด้านขวามีทั้งหมด 18 ชั้น ด้านบนมีปุ่มโทรฉุกเฉิน เหนือสุดแสดงชั้นปัจจุบันของลิฟต์ ทางซ้ายของลิฟต์ติดตั้งจอแอลซีดี กว้างประมาณ 70 เซนติเมตร ยาวประมาณ 40 เซนติเมตร ฉายโฆษณาท่องเที่ยว
ในโฆษณาเป็นภูเขาสูงที่ปกคลุมด้วยเมฆหมอก มองเห็นน้ำตกและแม่น้ำได้ราง ๆ บ้านเรือนสร้างอยู่กลางไหล่เขา ล้อมรอบยอดเขา
โฆษณาไม่มีดนตรีประกอบ ได้ยินเพียงเสียงผู้หญิงนุ่มนวล
"ยินดีต้อนรับสู่จิ่วฮวาซานเพื่อท่องเที่ยว จิ่วฮวาซานปกคลุมด้วยเมฆหมอกตลอดปี มีน้ำตกเก้ามังกร แม่น้ำเก้ามังกร หมู่บ้านจิ่วฮวายังมีประเพณีพื้นบ้านอันเป็นเอกลักษณ์ รอให้คุณมาสัมผัส"
นอกจากจอโฆษณาแล้ว ผนังทั้งหมดในลิฟต์เป็นกระจกเงา สะท้อนเงาคนได้อย่างชัดเจนทุกเส้นขน
ในกระจก พี่ชายข้าง ๆ ใบหน้าซีดเซียว ตัวเต็มไปด้วยรอยเลือด คล้ายกับครั้งที่กลับบ้านหลังจากทิ้งขวดเหล้าครั้งนั้นมาก เฉินเสาเองก็หน้าซีด เส้นเลือดดูเด่นชัดภายใต้สีผิวเช่นนี้
เฉินเสาเหลือบมองภาพของตัวเองในกระจก ถอยหลังเล็กน้อย เพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่แผ่นหลังของพี่ชาย ราวกับว่าตรงนั้นมีของล้ำค่าที่หาดูยากในพันปี
ชั้น 7 มีคนเข้ามาในลิฟต์
ภายนอกเธอเป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบต้น ๆ ผมยาว มีหน้าม้า สวมกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อน รองเท้าผ้าใบสีขาว
เธอยังจูงสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่ สุนัขตื่นเต้นดมเฉินเสาทันทีที่เข้าไปในลิฟต์ แล้วซุกหัวเข้าไประหว่างขาของพี่ชาย
"อรุณสวัสดิ์" เสียงของผู้หญิงใสราวกับลำธาร แฝงรอยยิ้ม "คุณพาน้องชายออกไปข้างนอกเหรอ ฉันสงสัยมานานแล้วนะ"
— สงสัย เธอก็รู้ว่า 'ฉัน' แต่เดิมไม่มีตัวตน
"อรุณสวัสดิ์" พี่ชายทักทาย ตบไหล่เฉินเสา "อย่าสงสัยเด็กที่บ้านฉันเลย คุณไปหาเองก็ได้"
จากนั้นเขาก้มลง ดึงสุนัขออกจากง่ามขา ลูบหัวมัน
"มา เสี่ยวเฉา ทักทายเสี่ยวเข่อหน่อย"
เฉินเสามองผู้หญิงคนนั้น เขาสังเกตว่าหลังจากพี่ชายลูบหัวโกลเด้นเสร็จ ความกระตือรือร้นที่มันมีต่อเขาก็จางลงอย่างเห็นได้ชัด จึงลูบหัวสุนัขตามแบบพี่ชาย