อาหารเช้าดำเนินไปอย่างเรียบง่าย หลังจากแม่สะพายกระเป๋าออกไป เฉินเสาก็ไม่ได้สนใจเรื่องผ้าม่าน เดินกลับห้องไปนอนต่อ คราวนี้เขาหลับไปจนถึงสิบเอ็ดโมงเช้า ถูกปลุกโดยนาฬิกาปลุกที่ตั้งเวลาไว้ใหม่
พ่อบนโซฟายังคงหลับอยู่ แต่โต๊ะอาหารว่างเปล่า ในตู้เย็นก็ไม่มีอาหารเหลือ คาดว่าพ่อตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่งตอนสายแล้ว
เฉินเสานั่งลงบนเก้าอี้เดี่ยวอย่างระมัดระวัง รอคอยอย่างเงียบเชียบ แต่ความคิดในหัวกลับปั่นป่วนยิ่งนัก
เขายังคงครุ่นคิดถึงเรื่องมลทิน
ตามเวลาแล้ว หลังจากตื่นขึ้นมาในวันที่สอง เขาจึงได้ยินเสียงดนตรี นั่นหมายความว่ามลทินเริ่มต้นก่อนหน้านั้น ตัดความเป็นไปได้ในตอนกลางคืนออกไป——เพราะตอนนี้เขายังไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งอื่นที่เกิดขึ้นตอนกลางคืน และในคืนแรกเขาก็ไม่ได้ละเมิดกฎ——ก็เหลือเพียงการเปิดประตูห้องอื่นๆ กับการบุกเข้าห้องน้ำตอนที่พี่ชายอาบน้ำ สองเรื่องนี้ที่อาจมีปัญหา
ความเป็นไปได้ข้อสองตัดทิ้งได้ทันที เพราะจากเหตุการณ์ตอนเที่ยงของวันที่สอง พี่ชายกับเสียงดนตรีเห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกัน เสียงดนตรีต้องการล่อลวงผู้ถูกเลือก ส่วนพี่ชายจะช่วยให้ผู้ถูกเลือกที่มีค่าความชอบพอเพียงพอได้สติ
กฎที่เกี่ยวข้องกับประตูมีสองข้อ คือ ห้ามบุกเข้าห้องคนอื่นโดยพลการ และในครัวอาจมีประตูที่ไม่มีอยู่จริงปรากฏขึ้น
ดังนั้นมลทินที่เขาได้รับจึงเป็นไปได้อย่างมากว่า เกิดจากการที่เขาเปิดประตูห้องนอนของพ่อแม่โดยพลการ
เพราะนอกจากห้องนอนพ่อแม่แล้ว ก็ไม่มีประตูบานไหนที่เขาจะเปิดไม่ได้
เมื่อเชื่อมโยงว่าเมื่อวานหลังจาก "พ่อ" มาเคาะประตูเรียก เขาจึงเกือบจมดิ่งในเสียงดนตรีอีกครั้ง เฉินเสาจึงมั่นใจในข้อสันนิษฐานนี้
สิบเอ็ดโมงยี่สิบสามนาที พี่ชายกลับมาแล้ว ในมือยังคงถือเส้นก๋วยเตี๋ยวกับกับข้าวบางอย่าง เมื่อเห็นเฉินเสาอยู่ในห้องรับแขก ก็ถามด้วยความประหลาดใจว่า "เสี่ยวเฉา? มาทำอะไรอยู่ตรงนี้?"
เฉินเสาสายตาแหลมคมสังเกตเห็นรอยแดงเป็นวงตรงแขนซ้ายของอีกฝ่ายใกล้กับชายเสื้อ
โลกอาถรรพ์นี้ แค่ออกไปซื้อกับข้าว ก็อันตรายขนาดนี้เชียวหรือ?