ลืมตา...?
ฉันไม่ได้ลืมตาอยู่หรือ?
ถ้าฉันไม่ได้ลืมตา สิ่งที่เห็นอยู่คืออะไร?
ภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยแสงแดดเจิดจ้า เงียบสงบและอบอุ่น ทว่าเฉินเสากลับรู้สึกว่าแม้แต่แสงอรุณอ่อนโยนยังงอกงวงไถลระโยงระยางแน่นขนัด มาเกาะติดเปลือกตาของเขา ราวกับต้องการแง้มเปลือกตาออก หรือไม่ก็เหมือนจะควักลูกตาของเขาออกมาอย่างทารุณ
สายลมพัดโชยอ่อนโอบรอบร่างเขา ปลอบประโลมกายที่สั่นเทาอย่างอ่อนโยน
เสียงสตรีทุ้มนุ่มก้องขึ้นมาพร้อมเสียงไวโอลิน
สายลมพัดผ่านผิวทะเลสาบอันสดใส น้ำในทะเลสาบจับมือกันอย่างร่าเริง...
นกน้อยร่ายรำวนรอบต้นไม้ใหญ่ คนหนุ่มสาวชูรอยยิ้มของคุณขึ้น……
เนื้อร้องท่อนต่อไปผุดขึ้นในหัวของเฉินเสาอย่างเป็นธรรมชาติ
จงหัวเราะเถิด! จงหัวเราะเถิด! จงร่ายรำในผืนน้ำทะเลสาบอันสงบงามนี้...
เฉินเสากัดริมฝีปากแน่น ระงับความอยากที่จะร้องเพลง มือขวาของเขาวางบนตัก แล้วออกแรงบีบกล้ามเนื้อตนอย่างแรง
มีดคัตเตอร์ที่เตรียมไว้ก่อนนอนทุกคืนถูกดันให้เลื่อนจนเกิดเสียงกริ๊กกริ๊ก เครื่องเขียนที่ใช้ตัดกระดาษในยามนี้ฝังลึกเข้าไปในกล้ามเนื้อขาของเขา เลือดไหลซึมออกมา
ความเจ็บปวดช่วยให้ตื่นตัว
ในโลกอาถรรพ์กฎสยอง จิตใจคนเรามักถูกกระทบก่อน ผู้ถูกเลือกไม่อาจแน่ใจได้ว่าความคิดของตนปกติดีหรือไม่ แม้แต่สัมผัสก็ยังถูกหลอกได้ แต่ประสาทรับรู้ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่ถูกกระทบน้อยที่สุด มันมักถูกทำให้แรงขึ้น แต่ไม่ค่อยถูกลดทอน
ดังนั้น ในเว็บไซต์ทางการ จึงมีบทเรียนที่รวมถึงวิธีสร้างความเจ็บปวดให้ตนเองโดยไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เพื่อให้ผู้ถูกเลือกมีช่องทางลดการปนเปื้อนและหลุดออกจากภาพลวงตาได้เพิ่มอีกทาง
การปนเปื้อนครั้งนี้เป็นชนิดที่ลดทอนความเจ็บปวดลงอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่า บางทีอาจเป็นเพราะการปนเปื้อนยังไม่รุนแรงพอ เฉินเสาจึงรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการถูกใบมีดทิ่มแทงได้อย่างชัดเจน เสียงนั้นดูจะตกตะลึงกับความเด็ดขาดของเขาด้วยเช่นกัน จึงค่อยๆ เบาลง ภาพอันสงบและอ่อนโยนในหัวก็ค่อยๆ ซีดจาง จนในที่สุดก็กลับไปเป็นความว่างเปล่า
เฉินเสารู้ว่าตนเองปลอดภัยแล้ว แต่เขาก็ยังไม่กล้าหลับใหล บาดแผลที่ขาก็เตือนเขาอยู่ตลอดเวลา ยากนักที่จะหลับลง