อาร่วนค่อนข้างประหลาดใจ แต่พอนึกถึงสิ่งที่ว่างซีทำลงไป ก็เข้าใจได้ในทันที
“ฉันจำเธอไว้แล้ว จะไปขอความคุ้มครองจากเฟยลั่วซือ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก”
ว่างซีพยักหน้า โบกมือเร่งให้อาร่วนรีบไป
เธอไม่คิดจะยกผลงานให้ว่างเหยียนหรอก
อาร่วนหยิบอุปกรณ์ช่วยชีวิตสุดเจ๋งออกมาได้ง่าย ๆ แบบนั้น แสดงว่าตัวตนคงไม่ได้เรียบง่ายเหมือนสาวบ้านนอกจากหมู่บ้านชิงสืออย่างที่ปากว่า
ตอนนี้เธอกำลังใช้ใบหน้าของว่างเหยียนอยู่ จึงจำเป็นต้องเตือนตัวเองอีกครั้ง เพราะพูดตามตรง ใบหน้านี้ของว่างเหยียนดูดีเกินไปแล้ว
ถ้าอาร่วนจำได้แต่ใบหน้านี้ แล้วไปลงเอยกับว่างเหยียนจนกลายเป็นคู่รักอันดับหนึ่งใต้หล้าละก็ เธอคงต้องเอาเต้าหู้ไปชนตัวเองให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น
ว่างซีเหลือบมองตัวเลขสีแดงฉานตรงมุมขวาบนของหน้าจอ
00:09:47
เหลือไม่ถึง 10 นาที ช่วงทดสอบปิดก็จะจากไปแบบผู้ชายเฮงซวยที่คิดจะไปก็ไป
ช่างเถอะ ครั้งหน้าที่มีช่วงทดสอบปิด ค่อยถามเฟยลั่วซือดูว่าจะสืบเรื่องหมู่บ้านชิงสือจากเขาได้ไหม
ด้วยหลักการที่ว่าเวลาเป็นเหรียญทอง เหรียญทองคือชีวิต ว่างซีจึงหันหลังพุ่งเข้าไปในป่าลึกอย่างเด็ดขาด
ตอนนี้กลับเมืองปู้ลั่วไม่ได้ ส่วนเมืองหย่งโจ้วก็วุ่นวายจนเละเทะ ไม่มีทางเข้าเมืองไปกอบโกยผลประโยชน์ได้
ในเมื่อกอบโกยจากคนไม่ได้ ก็ไปกอบโกยจากมอนสเตอร์แทน
ครู่ต่อมา ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งรัวเต็มหน้าจอ
ว่างซีเหมือนเครื่องทำสำเนาไร้หัวใจ หลบอยู่ท่ามกลางกระต่ายป่ากลายพันธุ์ มือไม่หยุดพักแม้แต่นิดเดียว
นับถอยหลัง 00:00
【การทดสอบปิดครั้งที่สองสิ้นสุดลง】
หน้าจอเกมมืดลงฉับพลัน ไอคอนป้อมปราการสีดำค่อย ๆ กลายเป็นสีเทา ก่อนจะหายไปจากรายการแอปพลิเคชันราวกับไม่เคยมีอยู่
โทรศัพท์เริ่มร้อนขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ว่างซีเรียนรู้แล้ว เธอโยนมันออกไปห่างสามเมตรตั้งแต่เนิ่น ๆ