"ขอโทษนะ ผ่านทางหน่อย" ว่างซีพูดจบก็เตรียมจะเดินจากไป
แต่เจ้าสาวเหมือนจะเก็บกดคำพูดเอาไว้มากมาย พอได้พูดก็หยุดไม่อยู่ ระบายออกมาอย่างตะกุกตะกัก
"ขะ...ขอโทษนะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจด่าเธอหรอก ฉันเป็นคนหมู่บ้านชิงสือที่อยู่นอกเมือง ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าเจ้าเมืองจะแต่งงานแต่ขาดเจ้าสาว ก็เลยส่งฉันมา...พ่อแม่ฉันไม่ยอม เจ้าเมืองก็เลยให้คนเอาพ่อแม่ฉัน...เอาพ่อแม่ฉันไป..."
เธอพูดมาถึงตรงนี้ ตัวสั่นเหมือนใบไม้ในสายลม พูดต่อไม่ไหวแล้ว
"ฆ่า...เขาฆ่าพ่อแม่ฉัน..."
"คนทั้งหมู่บ้านตายหมด ครอบครัวผู้ใหญ่บ้านก็ถูกฆ่า บอกว่าเขาทำงานไม่เรียบร้อย หาเจ้าสาวมาได้ไม่สวยพอ"
นี่มันดูเหมือนเควสต์พิเศษเลยนะ
ว่างซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง "หมู่บ้านเธอซวยชะมัดเลยนะ"
หญิงสาวนิ่งงันไป
เธอเงยหน้าขึ้นมองว่างซี เหมือนกำลังคิดว่าคนที่มีอุณหภูมิร่างกาย 36 องศา จะพูดคำที่เย็นชาถึงขนาดนี้ได้ยังไง
ว่างซีก็อึ้งไปเหมือนกัน ก่อนจะเกาหัวแกรกๆ "ขอโทษขอโทษ พูดไปตามนิสัยแล้วนะ งั้น...ฉันพอจะช่วยอะไรเธอได้บ้างมั้ย?"
ดวงตาของหญิงสาวเปล่งประกายริบหรี่ เธอพุ่งเข้ามาจับมือว่างซีอย่างรวดเร็ว
"เธอ...เธอช่วยพาฉันหนีได้มั้ย?"
ท่าทางนั้นเร็วและแรงมาก จนว่างซีนึกว่าถูกสายฟ้าสีแดงฟาดเข้าแล้ว
เจ้าสาวคนนี้มีดีเหมือนกันนะ เร็วขนาดนี้เลย
เจ้าสาวเร็วขนาดนี้ยังถูกจับได้ เจ้าเมืองก็คง...
รับมือไม่ไหวๆ
คิดมาถึงตรงนี้ ว่างซีก็พยายามกระตุกขาออกอย่างแรง
แต่ก็ดึงออกมาไม่ได้
"ขอร้องล่ะ!" เสียงของหญิงสาวลอดออกมาจากซอกฟัน
"ขอร้องเถอะ...ฉันเคยหนีครั้งนึงแล้ว ถูกเขาจับกลับมาได้ โดนหักซี่โครงไปสามซี่...เขาบอกว่าคืนนี้หลังจากเข้าหอเสร็จจะจับฉันขังคุกใต้ดิน ให้คนอื่นมาผลัดกัน...มาข่มเหงฉันทุกวัน...เขาจะให้คนอื่นดู เขาจะให้ทุกคนเห็นความทุกข์ทรมานของฉัน เขาจะชื่นชมความบ้าคลั่งของผู้คน..."