ว่างซีไม่ขยับ ยืนอยู่ห่างออกไปสิบก้าว นิ้วมือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวงอเข้าหากันเล็กน้อย
"คุณรู้จักฉันเหรอ?"
"จะไม่รู้จักได้ยังไง" ซูหว่านเอียงคอเล็กน้อย ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เธอถือคันธนูสั้นไว้ในมือ เส้นเงินบนคันธนูสะท้อนแสงเย็นเยียบใต้แสงอาทิตย์ "ลูกสาวคนโตของตระกูลว่าง คนที่หายตัวไปกว่าสิบปีไง เธอน่าจะรู้นี่ว่าหัวใจดวงใหม่ของว่างเหยียนจะเต้นได้หรือเปล่า ยังต้องดูว่าร่างกายของเธอเข้ากันได้ไหม ถึงได้ลงมือทำอะไรบางอย่างกับผลตรวจความเข้ากันได้สินะ"
คิ้วของว่างซีขยับเล็กน้อย
ซูหว่านราวกับไม่เห็นปฏิกิริยาของเธอ พูดต่อไปตามใจชอบ "ฉันหมายตาว่างเหยียนไว้แล้ว เพราะงั้นหัวใจดวงนี้ของเธอ...ต้องเป็นของเขา"
ว่างซีเงียบไปครู่หนึ่ง
ซูหว่านโหดเหี้ยมเกินไป คนแบบนี้ถ้ายังมีชีวิตอยู่ย่อมเป็นตัวแปร
"งั้นเธอก็ปล่อยไว้ไม่ได้จริง ๆ" ว่างซีกล่าว
ซูหว่านยิ้ม "บังเอิญจัง ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"
ซูหว่านยังไม่ทันได้ตั้งตัว ว่างซีก็ลงมือแล้ว
เหยี่ยวพิฆาตเพ่งพินิจ—ล็อกเป้าหมาย
สัญลักษณ์ไร้รูปร่างปรากฏบนหว่างคิ้วของซูหว่าน ในสายตาของว่างซีมีเส้นวิถีกระสุนชัดเจนเพิ่มขึ้นมาทันที พร้อมกับจุดอ่อนที่แทบสังเกตไม่เห็นตรงข้างตัวซูหว่าน
ครอบงำด้วยความหวาดกลัว: คุกเข่าลง!
แรงกดดันทางจิตใจที่มองไม่เห็นระเบิดออก ราวกับค้อนหนักฟาดใส่กำแพงการรับรู้ของซูหว่าน
ซูหว่านรู้สึกชาที่แผ่นหลัง หัวเข่าอ่อนยวบลงทันที เกือบจะทรุดคุกเข่าลงตรงนั้น