เธอยืนอยู่หน้าประตูเหล็ก บนประตูมีป้ายไม้เบี้ยว ๆ แขวนอยู่
บนป้ายเขียนไว้ว่า: ร้านสารพัดเฟยลั่วซือ — รับซื้อทุกอย่าง ขายทุกอย่าง
ว่างซียืนนิ่งอยู่หน้าร้านสามวินาที
จากนั้นก็ก้มมองลวดลายรถฟักทองบนข้อมือ สีหน้าเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นยินดีสุดขีด
เดี๋ยวนะ เจ้านี่พาเธอ... พาเธอเข้ามาในเกมได้จริง ๆ เหรอ?!
ว่างซียืนอยู่หน้าประตูเหล็ก มองป้ายไม้เบี้ยว ๆ แผ่นนั้น ในหัวมีคำสองคำวนซ้ำไปมา
บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย
เธอขยี้ตา แล้วเงยหน้ามองร้านสารพัดเฟยลั่วซืออีกครั้ง
แสงแดดส่องลอดลงมาจากเบื้องบน เป็นแสงจริง ๆ ที่มีฝุ่นละอองลอยปะปนอยู่
ในอากาศมีกลิ่นดิน เสียงตะโกนเรียกลูกค้าจากตลาดไกล ๆ และกลิ่นประหลาดของสนิมเหล็กผสมสมุนไพรที่เธอได้กลิ่นมาสองชาติ
นี่คือกลิ่นที่จมูกเธอได้สัมผัส ไม่ใช่สิ่งที่ระบบจำลองขึ้นมา
ว่างซีสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก
เธอเข้ามาในเกมแล้ว
ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ถ้าเธอตาย ก็หมายถึงตายจริง ๆ สินะ?
เอาละ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะเป็นคนรักชีวิต
รักชีวิตมาก ๆ
ถึงขั้นเห็นมดสักตัวก็ต้องเดินอ้อมเลยทีเดียว
ขณะที่กำลังจะครุ่นคิดเรื่องชีวิตต่อ ประตูเหล็กก็ถูกกระแทกเปิดจากด้านในอย่างกะทันหัน
ใบหน้าของเฟยลั่วซือปรากฏตรงช่องประตู
เขาดูราวกับแมวถูกเหยียบหาง หนวดเคราสีน้ำตาลแดงชี้ฟูเป็นกระจุก ห่วงทองแดงส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งไปหมด
เฟยลั่วซือคว้าต้นแขนว่างซีไว้ทันที แรงมหาศาลจนลากเธอเข้าไปในร้านราวกับกำลังกระชากกระสอบ จากนั้นก็ปิดประตูเหล็กปัง แล้วลงกลอนถึงสามชั้น
“เธอบ้าไปแล้วหรือไง!” เฟยลั่วซือตวาดเสียงต่ำ ดวงตาเล็กเท่าเม็ดถั่วเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “มายืนอยู่ข้างนอกเนี่ยนะ? ยืนอยู่กลางถนนเนี่ยนะ? ยังกล้ายืนอยู่กลางถนนอีก!”