ว่างซีรู้สึกหงุดหงิด
ไปขโมยหัวใจจากเบรนต์ แบบนั้นก็เท่ากับฆ่าคนไม่ใช่หรือไง?
"เถ้าแก่ ขโมยกับฆ่าคน โทษตามกฎหมายต่างกันลิบลับเลยนะ" ว่างซีนั่งไขว่ห้าง เคาะเคาน์เตอร์เบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว "ไม่ต้องห่วงหรอกว่าข่าวจะแพร่ออกไป ปากของว่างซีคนนี้น่ะปิดสนิทที่สุดแล้ว"
เฟยลั่วซือกลอกตาใส่ว่างซี ไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับเริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเอง
ว่างซี???
"เถ้าแก่ ช่วยสำรวมตัวหน่อยสิ!" ว่างซีกระเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ ยกมือไขว้ปิดอก "ฉันเป็นคนสุจริตที่หากินด้วยฝีมือนะ ทำแบบนี้ฉันลำบากใจแย่"
เฟยลั่วซือถึงกับพูดไม่ออก หนวดเคราสีน้ำตาลแดงสั่นกระเพื่อมด้วยความโมโห
"หุบปาก"
เฟยลั่วซือกลัวว่าว่างซีจะพูดอะไรชวนคิดลึกออกมาอีก จึงรีบถอดเสื้อท่อนบนออก
คำพูดเหน็บแนมของว่างซีชะงักค้างอยู่ในลำคอ
เธอเห็นรูโหว่ตรงตำแหน่งหัวใจของเฟยลั่วซือ
รูขนาดเท่ากำปั้น ขอบเรืองแสงสีเขียวคล้ำจาง ๆ ดูราวกับตะไคร่ลางร้ายกำลังเติบโตอยู่ในเส้นเลือด
ในรูนั้นไม่มีหัวใจ
มีเพียงหนอนเนื้อขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง
ทั้งตัวดำสนิท ปกคลุมด้วยลวดลายสีทองละเอียดถี่ยิบ
หนอนเนื้อตัวใหญ่นอนขดอยู่ในทรวงอกของเฟยลั่วซือ หนวดสีแดงคล้ำหลายเส้นฝังลึกเข้าไปในผนังเส้นเลือดข้างเคียง มันขยับพองยุบเป็นจังหวะ ราวกับหัวใจ
ภาพตรงหน้าพิสดารเกินไป จนชั่วขณะหนึ่งว่างซีรู้สึกว่าเฟยลั่วซือไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ
"เจ้านี่..." ว่างซีชี้ไปที่หนอน น้ำเสียงอ่อนลงไปแปดส่วน "คือหัวใจของคุณเหรอ?"
"ของทดแทน" เฟยลั่วซือดึงเสื้อกลับมาปิดรูโหว่อันชวนคลื่นไส้ "ตอนหนุ่ม ๆ ฉันทำข้อตกลงซื้อขายกับมังกรยักษ์ พอคุยเรื่องราคา ก็ถูกอีกฝ่ายวางแผนเล่นงาน พอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าหัวใจถูกควักไปแล้ว เจ้าตัวนี้เป็นคู่หูที่ดีของฉัน มันช่วยชีวิตฉันไว้ในช่วงคับขัน"