ว่างซีนั่งยอง ๆ อยู่นอกปากถ้ำราวสิบวินาที
เธอคิดว่าควรออกไปจากที่นี่ก่อน
เพราะไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร เธอจึงไม่อยากเสี่ยง
แต่ยังไม่ทันที่ว่างซีจะถอยออกไปไกล ก็เห็นเหล่าสัตว์ตัวน้อยเริ่มกรูกันออกมา
ว่างซีรีบย่อตัวมุดเข้าไปในพุ่มไม้ข้างทาง ขดตัวเป็นก้อน แล้วจ้องปากถ้ำผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้
สุดท้ายก็มีก้อนถ่านกลิ้งออกมา
นี่คือสิ่งที่ใกล้เคียงกับ “เจ้าขโมยจีวร” ที่สุดเท่าที่ว่างซีเคยเห็นมาในชาตินี้
มันดำสนิททั้งตัว กลมป้อมขนาดพอ ๆ กับแมวโตเต็มวัย ขาสั้นอย่างเหลือเชื่อ ตัวอ้วนตุ้ยนุ้ย เวลาเดินพุงแทบจะลากพื้น
หัวกลม สมองกลม หูกลม ดวงตาคู่หนึ่งสว่างวาวราวกับองุ่นดำสองเม็ด แต่ในรูม่านตากลับมีแสงสีเขียวหม่นเรืองอยู่เล็กน้อย
ก้อนถ่านน้อยเพิ่งออกมาก็หาวหวอด เผยให้เห็นฟันขาวซี่เล็กเรียงกันเต็มปาก มีคราบแยมผลไม้ติดอยู่ตรงปลายเขี้ยว
จากนั้นมันก็เชิดหน้าแหงนขึ้น ร้องตะโกนเสียงเล็กแหลมแบบเด็กน้อย
“ฟังให้ดี เจ้าพวกนี้! ผลไม้วันนี้ใช้ได้เลย! พรุ่งนี้เพิ่มปริมาณอีก! ไม่อย่างนั้นข้าจะรื้อรังพวกเจ้าให้หมด!”
เหล่าสัตว์ตัวน้อยวิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิม
ก้อนถ่านสะบัดหูอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะหมอบลงตรงนั้นเสียเฉย ๆ แล้วนอนอาบแดดอย่างเกียจคร้าน
ว่างซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะย่องเข้าไปใกล้ก้อนถ่านน้อย
จนเธอเข้าไปใกล้มันแค่ก้าวเดียว เจ้าตัวเล็กนี่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยสักนิด