ขนสีขาวแต้มวงดำ หูกลมสั้น แขนขาทั้งสี่สั้นป้อม พุงกลมดิ๊ก ปลายจมูกขยับยุกยิก ก่อนจะจามออกมาทีหนึ่ง
ว่างซีจ้องมันอยู่สามวินาที จากนั้นก็หิ้วตัวมันพลิกไปอีกด้าน แล้วยกส่องกับแสงอาทิตย์ดูอีกครั้ง
นี่เป็นแพนด้าจริง ๆ
แพนด้าตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ เปียกชุ่ม หลังอาบน้ำเสร็จก็ผลัดคราบ เผยโฉมที่แท้จริงออกมา...
ลูกแพนด้ายักษ์
“……”
ว่างซีเงียบงัน
หลายปีที่แล้วตอนเป็นผี เธอเคยเห็นเรื่องเหลวไหลอะไรบ้างล่ะ?
สัตว์ต่างถิ่นระดับทำลายล้างโลกกลืนตึกไปครึ่งหลังได้ในคำเดียว ส่วนสายพันธุ์เทพนิยายแค่พลิกตัวก็ทำภูเขาถล่มได้ทั้งลูก
เธอคิดว่าชาตินี้ตัวเองทำใจได้กับทุกเรื่องแล้ว ไม่มีอะไรทำให้ตกใจได้อีก
แต่ก้อนถ่านที่เรียกตัวเองว่า “ปู่ผู้นี้” พออาบน้ำเสร็จกลับกลายเป็นแพนด้า เรื่องนี้ยังทำให้สมองเธอค้างไปชั่วขณะ
สัมผัสใต้ฝ่ามือนุ่มนิ่ม ขนปุยเปียกน้ำแนบไปกับผิว ลูบแล้วเหมือนผ้าขนหนูที่หายใจได้
ดวงตากลมโตสีดำสองข้างกลอกไปมา จมูกเปียกชื้นย่นเข้าออก พร้อมส่งเสียงครางเบา ๆ
ว่างซีสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนออกมา
“……เอาเถอะ”
เธอยอมรับว่าท่าทีที่มีต่อเจ้าตัวนี้ดีขึ้นมานิดหนึ่งจริง ๆ
อย่างไรเสีย แพนด้าก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ใคร ๆ ต่างก็ชอบ
ว่างซีหิ้วมันขึ้นจากน้ำ แล้ววางลงบนหินแบนริมฝั่ง
เจ้าตัวเล็กพอขาสั้นทั้งสี่แตะพื้นก็เซไปนิดหนึ่ง ขนเปียกแนบลำตัว ดูคล้ายบัวลอยไส้งาดำที่ถูกตักขึ้นมาจากหม้อซุป
“ในเมื่อหลังจากนี้แกจะตามฉันไป ก็ต้องมีชื่อเรียกสิ” ว่างซีย่อตัวลง ใช้นิ้วจิ้มพุงกลม ๆ ของมัน “แกตัวขาวอวบเชียว…งั้นเรียกว่าเสี่ยวเฮยแล้วกัน”
เสี่ยวเฮยกำลังสะบัดขนอยู่ พอได้ยินประโยคนี้ หูกลม ๆ ก็ผึ่งขึ้นทันที
“เสี่ยวเฮยเหรอ? เสี่ยวเฮย!!” มันกระโดดโลดเต้นอยู่บนก้อนหิน ขาสั้นจิ๋วทั้งสี่มีแรงดีดอย่างน่าทึ่ง กระโดดขึ้นกลางอากาศแล้วตกลงมากระแทกหินดัง “ตุ้บ” “เสี่ยวเฮย! ฟังเพราะมาก! พี่สาวคนสวยตั้งชื่อเก่งสุด ๆ ชื่อนี้อัจฉริยะชัด ๆ! เพราะกว่าปู่ผู้นี้ตั้งเยอะ~ พี่สาวคนสวยรับเสี่ยวเฮยไว้ งั้นต่อไปพี่ก็เป็นลูกพี่ของเสี่ยวเฮย!”