ว่างซีนึกขึ้นได้ว่าในชาติก่อนก็เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นครั้งหนึ่ง
หลี่ซือหยามีคู่หมั้นอยู่แล้วคนหนึ่ง แซ่โจว ชื่อโจวเหยี่ยนจือ
ตระกูลโจวทำธุรกิจเกี่ยวกับยุทโธปกรณ์ ก่อนที่โลกสีครามจะกลายเป็นเกม อำนาจของพวกเขาล้นฟ้าเลยทีเดียว
โจวเหยี่ยนจือเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลโจว เกิดมาบนกองเงินกองทอง แต่กลับมีปมอยู่เรื่องหนึ่ง นั่นคือบาดแผลในวัยเด็ก
ตอนเด็ก เขาเคยถูกคู่อริของตระกูลโจวลักพาตัวไป และหลี่ซือหยาเป็นคนช่วยเขาไว้ ทำให้เขาติดหลี่ซือหยาเป็นพิเศษ
ในชาติก่อน ที่ทั้งสองคนจะได้แต่งงานกัน ก็เป็นช่วงที่ว่างเหยียนเพิ่งผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจเสร็จ
พอได้ยินว่าหลี่ซือหยากำลังจะหมั้น ว่างเหยียนก็ฝืนสังขารที่ทรุดโทรม ให้คนเข็นรถเข็นไปยังงานหมั้น
เขาไม่ได้ไปก่อกวนอะไร
แค่นั่งอยู่บนรถเข็น ตาแดงก่ำจ้องมองหลี่ซือหยา โดยไม่พูดอะไรสักคำ
แล้วก็หมุนรถเข็นจากไป
ความอ้างว้างแสนสลดมันแผ่ออกมาจนสุดขั้ว
แล้วหลี่ซือหยาก็พ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเองในตอนนั้นเลย
ทิ้งคู่หมั้น สวมชุดราตรีพิธีหมั้น ใส่รองเท้าส้นสูงวิ่งไล่ตามออกไป ถึงหน้าโรงแรมก็กอดว่างเหยียนร้องไห้เหมือนพ่อแท้ ๆ ตาย
แขกทั้งงานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
โจวเหยี่ยนจือยืนอยู่บนเวที รอยยิ้มบนใบหน้ายังเก็บไม่ทันหมด แต่แววตากลับว่างเปล่าไปแล้ว
หลังจากนั้น เพื่อไม่ให้ว่างเหยียนหึงโจวเหยี่ยนจืออีก หลี่ซือหยาใช้ความติดของโจวเหยี่ยนจือวางกับดัก ตัดหน้าออเดอร์ของตระกูลโจว ล้วงเอาเทคโนโลยีหลักไป ทำให้โจวเหยี่ยนจือกับตระกูลโจวแตกหักกัน
พ่อของโจวเหยี่ยนจือโมโหจนเส้นเลือดในสมองแตกตายคาออฟฟิศ แม่หมดอาลัยตายอยากกระโดดตึกฆ่าตัวตาย
ส่วนโจวเหยี่ยนจือก็เชือดข้อมือตายในห้องเช่าเล็ก ๆ พินัยกรรมที่ทิ้งไว้คือหวังให้คนมาเก็บศพช่วยทำความสะอาดห้องให้หน่อย ไม่อยากสร้างความลำบากให้เจ้าของห้อง พร้อมกับแนบเงินสดอีก 883.2 หยวนมาด้วย