เจ้าหมิงเชียนอยากจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่ลำคอกลับเหมือนถูกใครบีบไว้ ไร้เสียงใดเล็ดลอด
เขาทำได้เพียงมองดูตัวเองวิ่งขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ ราวกับคนที่เอาชีวิตไม่คิด
ยิ่งขึ้นสูงเท่าไร ความกลัวของเจ้าหมิงเชียนก็ทวีขึ้นอีกเท่าทวีคูณ
เขาไม่ใช่คนที่ไม่เคยฆ่าใคร
เขาฆ่ามานักต่อนัก
มีทั้งที่จัดการทิ้งหลังตรอกหอสุราทองโดยตรงบ้าง มัดก้อนหินถ่วงน้ำบ้าง หรือกรอกยาจนดูเหมือนหัวใจล้มเหลวก็มี
เขาไม่เคยรู้สึกกลัวเลยสักนิด
แถมยังรู้สึกสนุกกับมันอีกด้วย
มองดูคนพวกนั้นดิ้นรนอยู่ในห้วงสิ้นหวัง สายตาที่เปลี่ยนจากหวาดกลัวเป็นวิงวอน และจากวิงวอนเป็นด้านชา เจ้าหมิงเชียนรู้สึกว่ามันน่าสนใจดี
มาบัดนี้ ในที่สุดเขาก็รู้รสชาติของการตกเป็นเหยื่อแล้ว
สุดปลายบันไดคือประตูเหล็กขึ้นสนิม เจ้าหมิงเชียนกระแทกประตูเปิดออกแล้ววิ่งพรวดออกไป
น้ำตาของเจ้าหมิงเชียนเริ่มทะลัก
เขาอยากคุกเข่า อยากขอชีวิต
แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
ร่างของเขายืนอยู่ที่ขอบดาดฟ้า จากต้นจนจบ ไม่เคยหยุดเลยแม้แต่วินาทีเดียว
เสียงลมหวีดหวิวข้างหู แสงไฟเบื้องล่างพุ่งเข้าใกล้ในลานสายตาอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่สติของเจ้าหมิงเชียนจะดับวูบเป็นครั้งสุดท้าย แวบหนึ่งเขาเห็นเงาร่างเลือนราง
เงานั้นยืนอยู่ในห้องทำงานของเขา ตรงหน้าต่างบานกว้างที่เปิดอ้า
ย้อนแสง มองไม่เห็นใบหน้า
แต่เจ้าหมิงเชียนรู้ว่าคนคนนั้นกำลังมองมาที่เขา
ภาพทุกอย่างมืดดับลง
[สิ้นสุดสัญญาจ้าง]
[เป้าหมาย: เจ้าหมิงเชียน เสียชีวิตแล้ว]
[ค่าจ้างในครั้งนี้: 1800 เหรียญทอง]
ว่างซียืนอยู่ริมหน้าต่าง มองศพที่บิดเบี้ยวอยู่เบื้องล่าง
ตั้ง 1800 เหรียญทองแน่ะ โคตรเจ็บใจ
เจ้าหมิงเชียนวิ่งเร็วกว่านี้ไม่ได้หรือไงนะ?!
ผู้คนเริ่มมุงดู เสียงกรีดร้อง เสียงแจ้งตำรวจ เสียงรถพยาบาลดังระคนกัน ลอยขึ้นมาจากชั้นยี่สิบสาม กลายเป็นเสียงรบกวนที่ฟังไม่เป็นศัพท์