วินาทีที่ก้าวออกมาจากตู้เสื้อผ้า ร่างกายของว่างซีก็ตัดสินใจก่อนสมอง
แสงไม่เหมือนเดิม
ตอนเธอออกไป ผ้าม่านปิดสนิท แต่ตอนนี้กลับแง้มอยู่เล็กน้อย กลิ่นในอากาศก็ไม่เหมือนเดิม มีร่องรอยฝุ่นที่ถูกรื้อค้น และยังมีกลิ่นจาง ๆ ของสารเคมีบางอย่างที่เธอแยกไม่ออก
ว่างซีพิงอยู่ด้านในบานตู้เสื้อผ้า กลั้นหายใจ กวาดตามองทั่วห้องอย่างละเอียดทีละนิด
ที่นอนถูกยกขึ้น ตู้ถูกค้น
ลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือถูกดึงออกมาแล้วดันกลับเข้าไป ฝุ่นตรงขอบถูกปัดหายไปส่วนหนึ่ง
บนพื้นมีรอยรองเท้าจาง ๆ หลายรอย ขนาดเล็กกว่าเท้าเธอหนึ่งเบอร์ ปลายเท้ากดหนัก ส่วนส้นเท้าเบา แสดงว่าคนที่เข้ามาใช้ปลายเท้าลงน้ำหนักขณะก้มค้นหาของ
สายตาของว่างซีหยุดอยู่ที่ลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือซึ่งถูกดึงออกมาครึ่งหนึ่ง
ตอนเธอออกไป ในลิ้นชักนั้นน่าจะมีสมุดบันทึกอยู่เล่มหนึ่ง ปกสีดำ ข้างในจดรายการจ่ายเงินกับรายการซื้อของไร้สาระบางอย่าง เป็นของที่วางอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เธอย้ายเข้ามา ใช้หลอกตาคนอื่น
ตอนนี้สมุดยังอยู่ที่เดิม แต่ตำแหน่งเลื่อนไปหลายเซนติเมตร ขอบปกมีรอยพับจาง ๆ เพิ่มขึ้นมา
ทุกอย่างชี้ไปยังความเป็นไปได้เดียว
ซูหว่านกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
ว่างซีคิดทบทวนประโยคนั้นอยู่ในหัว แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้
ทว่าเธอรู้ดีว่า ยิ่งอยู่ในห้องนี้นานขึ้นอีกวินาที ความเสี่ยงก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ว่างซีหันกลับไป เตรียมก้าวเข้าไปในตู้เสื้อผ้า