ว่างซีจ้องซูหว่านที่อยู่นอกประตูเขม็ง
ตอนนี้ซูหว่านเงยหน้ามองช่องตาแมวพอดี สายตาของทั้งคู่ราวกับปะทะกันในชั่วขณะนั้น
จากนั้นว่างซีก็เห็นซูหว่านยิ้ม
ต่อมา ว่างซีได้ยินเสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ
เมื่อเสียงนั้นเงียบลง ลูกบิดประตูก็ขยับ
เสียงเบามาก เบาจนเหมือนหนูกำลังกัดไม้
ว่างซีรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ เธอหยิบมีดสั้นที่เก็บไว้ในกระเป๋าสัมภาระออกมา จ้องลูกบิดสีทองเหลืองเขม็ง ขณะที่มันค่อย ๆ เอียงลงจากแนวระนาบ
สิบห้าองศา สามสิบองศา สี่สิบห้าองศา—
เมื่อถึงห้าสิบสามองศา เธอก็ลงมือ
มีดสั้นแทงลงจากด้านบนอย่างแรง ตรงตำแหน่งเหนือบานลูกบิด!
มุมแทงเฉียบคมราวกับงูพิษที่พุ่งขึ้นมาจากรอยแยกบนพื้น
คมมีดทะลุผ่านบานประตูแทบไร้แรงต้าน ร่างกายที่ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งจากสกิลตีเหล็กระดับสูง ประกอบกับผลจากค่าสถานะพลัง ทำให้เธอมีพละกำลังและความว่องไวเหนือกว่าคนทั่วไปมาก
การโจมตีครั้งนี้ทั้งรวดเร็วและแม่นยำ ทะลุผ่านแผ่นไม้ประกบกับฉนวนกันเสียงที่อยู่ตรงกลาง ก่อนจะปักแน่นคาประตู!
“ฉึก—”
เสียงเบาแสนเบาราวกับผ้าถูกฉีกขาด
ลูกบิดหยุดหมุน
ว่างซีไม่ลังเล ดึงมีดออกมาแล้วถอยกลับ ทุกการเคลื่อนไหวต่อเนื่องเป็นจังหวะเดียว
คราบเลือดที่ติดคมมีดสะท้อนเป็นสีแดงคล้ำใต้แสงไฟสลัว สีดูผิดปกติ มืดกว่าเลือดทั่วไป และตรงขอบยังมีแสงเรืองรองประหลาดจาง ๆ
เธอไม่มีเวลาพินิจให้ละเอียด รีบหันหลังพุ่งเข้าห้องนอน ตบหน้าฟักทองน้อยที่กำลังหลับสนิทให้ตื่น “ยังจะนอนอีกเหรอ ศัตรูมาถึงแล้ว!”
จากนั้นเธอก็คว้าหนังคอด้านหลังของเสี่ยวเฮย ลากมันเข้าไปในตู้เสื้อผ้า