หลังกลับเข้าไปในภูเขา ว่างซีก็สงบสติอารมณ์ลงและคิดหาวิธีรับมือมาตลอด
เธอจำลองวิธีรับมือไว้นับครั้งไม่ถ้วน สุดท้ายก็นึกออกเพียงวิธีเดียว: การป้องกันที่แท้จริงคือการบุกโจมตี
กลับไปที่อพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ไม่ได้แล้ว
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ก็เจอซูหว่าน นั่นคือคำเตือนจากผู้หญิงคนนั้น
คาดว่าอีกไม่นานซูหว่านก็คงพบสถานที่อื่น ๆ ด้วย
ว่างซีจึงลบร่องรอยของกระจกเงาวิปลาสทิ้งไปเสีย
แต่จะไม่มีที่ซุกหัวนอนไม่ได้หรอกนะ
คิดไปคิดมา สุดท้ายว่างซีก็เลือกพื้นที่ราบแห่งหนึ่งบนไหล่เขา
ที่นี่เป็นจุดสูงในละแวกนี้ มีทางแคบ ๆ เพียงเส้นเดียวที่เชื่อมออกไปด้านนอก ง่ายต่อการป้องกันแต่ยากต่อการบุกโจมตี
พื้นดินค่อนข้างเรียบ มีใบไม้ร่วงทับถมกันหนาเตอะ เหยียบลงไปแล้วนุ่มเหมือนเหยียบผ้าห่ม
เธอล้วงกุญแจบ้านเห็ดออกมาจากกระเป๋าเป้
【กุญแจบ้านเห็ด เมื่อใช้งานจะสามารถสร้างบ้านเห็ดได้หนึ่งหลัง】
【ต้องการวางไว้ ณ ตำแหน่งปัจจุบันหรือไม่?】
ว่างซีเลือกตกลง
กุญแจแปรเปลี่ยนเป็นแสงอบอุ่นกลุ่มหนึ่ง ทันทีที่ตกลงบนพื้นดิน ดินทั่วทั้งไหล่เขาก็เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นพลิกกลับไปมารอบหนึ่ง
หมวกเห็ดสีแดงสลับขาวผุดขึ้นจากพื้น ประตูไม้ทรงกลม หน้าต่างทรงกลม รูปร่างเหมือนบ้านที่เธอเคยพักในดันเจี้ยนไม่มีผิด
เสี่ยวเฮยกระโดดลงจากไหล่เธอ วิ่งวนรอบบ้านเห็ดสามรอบ หูกลม ๆ ตั้งชัน พลางส่งเสียงร้องด้วยความทึ่งว่า “โหวะ ๆ ๆ”
“ลูกพี่ ขโมยบ้านหลังเล็กออกมาได้จริง ๆ ด้วย! ลูกพี่เก่งสุด ๆ! ต่อไปเสี่ยวเฮยจะเป็นแม่ทัพเฝ้าประตูให้ลูกพี่เอง~”
“ปากแบบนี้ ถ้าไม่ได้อยู่บนตัวแพนด้าก็คงน่าเสียดายแย่” ว่างซีอดหัวเราะกับคำพูดของเสี่ยวเฮยไม่ได้
เธอเดินไปหน้าประตูบ้านเห็ด แล้วยกมือกดลงบนบานประตู
หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมา:
【กำลังเปิดใช้งานการจำลองรูปลักษณ์ของบ้านเห็ด โปรดเลือกเป้าหมายที่จะจำลอง】
【ขอบเขตที่เลือกได้: รูปแบบสิ่งก่อสร้างใด ๆ ที่คุณเคยเห็นในความทรงจำ】