ว่างซีหั่นผลไม้ให้พวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ ส่วนตัวเองหยิบหมั่นโถวออกมากินไปพลาง มองพืชที่อยู่นอกบ้านไปพลาง
พืชที่ปลูกไว้เมื่อคืนเหี่ยวไปเกินครึ่งแล้ว
ว่างซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเริ่มปลูกทดแทน
เธอถอนต้นที่ไม่ค่อยดีออก แล้วปลูกต้นใหม่ลงไป จากนั้นก็ปลูกดอกปริซึมแสงอีกหนึ่งแถว และปลูกพืชที่เพิ่งปลดล็อกได้ใหม่ไว้แถวหน้าสุด
เมื่อปลูกเสร็จ ว่างซีก็เท้าเอวมองแผนผังการจัดวาง
แถวหน้า: กำแพงหนามเพลิง ×5
แถวกลาง 3: ดอกปริซึมแสง ×5
แถวกลาง 2: ปืนใหญ่เถาหนาม ×5
แถวกลาง 1: ดอกปริซึมแสง ×5
แถวหลัง: ปืนใหญ่เถาหนาม ×5
พื้นที่ด้านหน้าสุดยังเว้นว่างไว้
ว่างซีเรียกมันว่าเขตกันชน
ขณะที่กำลังคิดว่าตรงไหนยังมีข้อผิดพลาด เสี่ยวเฮยก็ไถลลงมาจากไหล่ของเธอ
"ลูกพี่"
"หืม?"
"ทำไมลูกพี่ไม่ให้พวกมันไปสู้ล่ะ?"
ว่างซีชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มมองมัน "ใคร?"
เสี่ยวเฮยยกอุ้งเท้าข้างหนึ่ง ชี้ไปยังพวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ
"เดี๋ยวก่อน" ว่างซีย่อตัวลงให้สบตากับเสี่ยวเฮย "แกบอกว่าพวกมันสู้ได้งั้นเหรอ?"
เสี่ยวเฮยพยักหน้าอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา "ได้สิ! ข้าเคยเห็น มีคนตัวขาว ๆ คนหนึ่งเอาขนของเจ้าตัวเล็ก ๆ ไปวางบนดอกไม้ แล้วเจ้าตัวเล็กพวกนั้นก็ไปอยู่ข้างนอก ควบคุมดอกไม้ให้สู้กับพวกตัวน่าเกลียดได้"
ว่างซี: "???"
คนตัวขาว ๆ
ขนของสัตว์ตัวเล็ก
วางลงบนพืช
เจ้าตัวเล็กควบคุมพืชสู้กับสัตว์ต่างถิ่น
ว่างซีนั่งยอง ๆ อยู่กับที่ ใช้เวลาสามวินาทีทำความเข้าใจข้อมูลนี้ จากนั้นก็คำนวณจำนวนต้นไม้ แล้วเดินไปหาพวกสัตว์ตัวเล็ก หนึ่งตัวต้องใช้ขนสามกระจุก